Νυχτερινή βόλτα

Posted: 14 Ιουνίου 2012 in Σκέψεις-Κείμενα

Δεν είχε ξημερώσει ακόμα, περπατούσα κι άκουγα τον ήχο των παπουτσιών μου στην άσφαλτο. Κάθισα, δεν ακουγόταν σχεδόν τίποτα, σαν ένας μαέστρος να έδωσε το σήμα να σωπάσουν όλα τα όργανα. Κοίταζα με το πιο ηλίθιο βλέμμα μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν είμαι μοναχικός, είμαι απλά μόνος σκέφτηκα. Η κατάρα είναι να σε επιλέγουν τα πράγματα, να μην τα επιλέγεις εσύ. Η αμηχανία μιας σιωπής ξεπερνιέται μόνο με μια σιωπή που έχει άλογη επικοινωνία. Συνέχισα να περπατάω…σιγά σιγά ενάς ήχος από ομιλίες έλιωνε την σιωπή. Ένας άντρας είχε σταθεί κάτω από το φανάρι και φώναζε <<Έτσι τη μετράω τη ζωή μου σε τρία χρώματα. Στο πράσινο περνάω, όχι επειδή θέλω αλλά επειδή μου επιτρέπεται. Το πορτοκαλί το λατρεύω, θα περάσω με το ρίσκο του λάθους και τέλος το κόκκινο. Το μισώ το κόκκινο. Ξέρετε τι σημαίνει το κόκκινο; σημαίνει σύγκρουση.>> Με μια καμουτσιά από ένα καλοντυμένο τέρας ο άντρας συνέχισε τη δουλειά του και το σώμα του πέρασε στο επίπεδο της μηχανοποιημένης ύπνωσης. Περπάτησα και βρήκα μπροστά μου μια πινακίδα που έγραφε ‘’Προσοχή οδηγοί η ζώνη ασφαλείας σώζει ζωές’’. Δεν πρόφτασα να κάνω δέκα βήματα και διέκρινα μια πινακίδα που έγραφε ‘’προσοχή ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ’’.

 Π.Σ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s