Στων Ζωντανών Τη Λέσχη

Posted: 23 Σεπτεμβρίου 2012 in Σκέψεις-Κείμενα

Η μέρα τελειώνει στις πόρτες που κλείνουν

Η πόλη ορθώνει μια απέραντη σκόνη

Τα φώτα εκπέμπουν σκοτάδι και χιόνι

Τα μάτια δεμένα με χάρτινα σχοινιά

και οι δρόμοι γεμίζουν με άρρωστα σκυλιά.

Μα εσύ δείχνεις απέραντη μπροστά σε κουτιά

κι ανταμώνεις αλήτες και ζώα

Τα δάχτυλά σου φρούτα που δεν πέφτουνε ξανά

Ορθώνεις τα μάτια σε μακρινές στιγμές

και στέλνεις σημάδια με απόκοσμες χορδές.

Θα ‘θελα να ‘μουν νερό τη στιγμή που διψάν οι αγγέλοι

Τα μάτια να πλένω σ’ ανθρώπων πηγές

Δείξε τους χάρτες σου βάλε φωτιά

μια μουσική που αρχίζει σιγά και τελειώνει στην λάσπη

Πάρε τις νότες και κάντες μωρά

να ξυπνήσουν των ανθρώπων τ’ αυτιά

σ’ έναν ήχο που λάμπει.

Αχάριστες οι πέτρες μπροστά στον ουρανό

Ρίχνω τις ρίζες κι αλλάζω φορά

Ξεψυχάω στων νεκρών τη ματιά

κι ανατέλλω στη γη που αγαπάνε.

Π.Σ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s