Αρχείο για Οκτώβριος, 2012

Από μικρός ήθελα να έχω ένα δικό μου σπίτι. Ένα δικό μου προσωπικό χώρο που θα με προφυλάσσει από τη βροχή και τον αέρα και όπου ο χειμώνας δεν θα είναι τόσο κρύος.

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου, βάλθηκα να ψάχνω τα κατάλληλα υλικά για να χτίσω το σπίτι που πάντα ονειρευόμουνα. Το τσιμέντο μου φάνηκε πολύ συνηθισμένο και τα τούβλα υπερβολικά συμβατικά. Το ξύλο πολύ φθαρτό και ο χάλυβας τόσο ψυχρός και απρόσωπος. Η αναζήτηση υλικών έμοιαζε μάταια ώσπου ξαφνικά μου ήρθε η φαεινή ιδέα. Θα έχτιζα ένα σπίτι από βιβλία..
 Πλέον δεν είχα καιρό για χάσιμο. Κατέστρωσα τα σχέδια και δεν έμενε παρά να συγκεντρώσω κατάλληλα σε ποιότητα και επαρκή σε αριθμό βιβλία ώστε να τα τοποθετήσω με τρόπο τέτοιο ώστε να κατασκευάσω ένα άρτιο οικοδόμημα. Προφανώς, για να μη βρεθώ προ εκπλήξεων και για να βεβαιωθώ ότι κάθε δομική μονάδα είναι αρκετά στιβαρή έπρεπε πριν χρησιμοποιήσω το κάθε βιβλίο να το έχω διαβάσει.
 Σύμφωνα με το σχέδιο, τα θεμέλια θα αποτελούνταν από χοντρούς τόμους αρχαίων τραγωδιών και φιλοσοφίας πάνω στους οποίους θα μπορούσε να στηριχτεί το μετέπειτα οικοδόμημα. Έτσι άρχισα σιγά σιγά να χτίζω τους περιμετρικούς τοίχους με διπλές και τριπλές σειρές βιβλίων.
 Στο νότιο τμήμα του σπιτιού, η προοπτική μιας μετέπειτα πιθανής επέκτασης του σπιτιού προς αυτήν κατεύθυνση, με έκαναν να τοποθετήσω σ’ αυτό το κομμάτι συγγράματα σχετικά με τη φυσική και τα μαθηματικά. Τα έργα του Αϊνστάιν, του Φουριέ και τόσων άλλων γνωστών ή λιγότερο γνωστών επιστημόνων μπορούσαν να με ικανοποιοήσουν προς το παρόν ως προς τη στατικότητα ενώ ταυτόχρονα άφηναν ανοιχτά περιθώρια για μελλοντική αναθεώρηση ή αντικατάσταση.
 Ο ανατολικός τοίχος, που προοριζόταν για την κρεβατοκάμαρά μου, σταδιακά εμπλουτιζόταν με βιβλία του Σαίξπηρ, του Όσκαρ Ουάιλντ και του Μαρκέζ. Στόχος μου ήταν να επιτρέψω σε όσο το δυνατόν περισσότερο από το πρώτο πρωινό φως του ήλιου να μπει στο δωμάτιο μου και να με κάνει όσο το δυνατόν πιο αισιόδοξο δίνοντας ταυτόχρονα μια αύρα ερωτικού μυστηρίου στο χώρο. Παράλληλα, ο βορεινός τοίχος, που θα με προστάτευε από τον άνεμο χωρίς όμως να με αφήνει να ξεχνώ την αδυσώπητη παρουσία και ύπαρξή του,  άρχισε σταδιακά να υψώνεται με τα έργα του Νίτσε, του Ντοστογιέφσκι, του Σαρτρ.
 Μετά από έντονο προβληματισμό, αποφάσισα για την κατασκευή του δυτικού τοίχου να χρησιμοποιηθούν  οι δημιουργίες του Κάφκα,του Μπωντλαίρ και του Καμύ. Ίσως μέσω αυτών, το τελευταίο φως της μέρας να κατέληγε πιό αρμονικά στο σκοτάδι της νύχτας, που τόσο πολύ μοιάζει με την ψυχή του ανθρώπου, κάνοντας το έτσι πιο υποφερτό. Για το τέλος άφησα την σκεπή η οποία υλοποιήθηκε από αμέτρητους τόμους βιβλίων ιστορίας, λεξικών και εγκυκλοπαιδιών.
 Σε όλη τη διάρκεια της κατασκευής απέρριψα αμέτρητα βιβλία. Μη θέλοντας να τα πετάξω στα σκουπίδια όμως, τα άφηνα απλά σε διάφορα εμφανή σημεία της πόλης. Το πιθανότερο είναι αυτά τα βιβλία πλέον να φιγουράρουν πάνω σε ράφια βιβλιοθηκών ως διακοσμητικά.
 Όταν μετά από πολύ χρόνο και κόπο το έργο μου επιτέλους ολοκληρώθηκε, κατάλαβα  πως η μεγαλεπίβολη προσπάθειά μου ήταν μάταιη. Ναι μεν πλέον είχα το σπίτι που τόσα χρόνια ποθούσα αλλά δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να με θωρακίσει από όλα όσα φανταζόμουν ότι με απειλούν. Με τον καιρό τα βιβλία άρχισαν να φεύγουν από τη θέση τους και παρά τις συνεχείς επιδιορθώσεις και ενισχύσεις, η κατασκευή έμοιαζε ευάλωτη και ετοιμόρροπη.
 Για αρκετές μέρες προσπαθούσα να βρω τη λύση για το δύσκολο πρόβλημα που αντιμετώπιζα. Χρειαζόμουν ένα συστατικό που θα συνέδεε τα βιβλία μεταξύ τους σε ένα στέρεο σώμα. Μετά από διάφορα πειράματα και αρκετό καιρό βρήκα τη λύση. Αυτό που έλειπε ανάμεσα από τα βιβλία ήταν η απαραίτητη βιωματική εμπειρία χωρίς την οποία, μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά, δεν υπάρχει δυνατότητα να χτιστεί κάτι αποτελούμενο από βιβλία.
Advertisements

Με αφορμή τις δηλώσεις γνωστού Ψάλτη-Τραγουδιστή  ένα τεράστιο κατηγορώ σε όλους αυτούς που τοποθετούν τον εαυτό τους στον καλλιτεχνικό χώρο και κάνουν έτσι αβίαστα δηλώσεις υπέρ μιας φασιστικής κοινωνίας για ένα τόσο τρομακτικό θέμα, δεν θα ήταν εκτός επικαιρότητας.

Δεν αξίζει όμως κανείς να αναφερθεί στο πρόσωπο του ούτε καν σε αυτές τις τρεις γραμμές που ήδη γράφτηκαν γιατί το να επηρεαστεί κάποιος από  τις δηλώσεις τραγουδοποιού που η φαντασία του τελειώνει εκεί που αρχίζει το <<ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ>> και το <<ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ>>, είναι τουλάχιστον αστείο.

Το τι έθιξε όμως αυτή η τηλεοπτική περσόνα  χρήζει πλέον καθημερινού αγώνα και ενασχόλησης γιατί όσο αδιαφορούμε γι’  αυτό το τέρας που ονομάζεται φασισμός τόσο θα το συνηθίζουμε ανάμεσα μας.

Ο κ. Ψάλτης τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ του εγκλήματος της ρατσιστικής βίας και μάλιστα θα ήθελε να βρίσκεται σε ένα κράτος όπου θα νομιμοποιούνται τέτοιου είδους συμπεριφορές. Και είναι πολλοί αυτοί που συμφωνούν μαζί του.

Η ρατσιστική βία αρχίζει από τους ‘’μαύρους με CD’’, στη Μιχαήλ Βόδα και στην πλατεία αττικής αλλά αν το μελετήσει κανείς ιστορικά θα καταλάβει ότι εξαπλώνεται σιγά σιγά παντού, στη τέχνη, στις γυναίκες, στις μειονότητες κάθε είδους. Αν είσαι διαφορετικός, απειλείσαι, δεν βγαίνεις από το σπίτι. Γάγγραινα. Γι’ αυτό πρέπει να κοπεί-μαχαίρι.

Το έγκλημα της ρατσιστικής βίας είναι δύσκολο να εντοπιστεί γιατί πρώτα εντοπίζεται η εγκληματική πράξη -και αν είσαι <<τυχερός>> τη καταδικάζουν -και μετά το ρατσιστικό κίνητρο. Τα Μ.Μ.Ε προβάλλουν ότι πρόκειται να ποινικοποιηθεί  η ρατσιστική βία, παρ’ όλα αυτά τίποτα δεν θα ανατραπεί αν δεν υπάρξει επαγρύπνηση των συνειδήσεών μας και δεν προχωρήσουμε σ’ ένα έμπρακτο αντιφασιστικό αγώνα. Αν δεν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, τότε το <<ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ>> θα μετατραπεί σε μουσικό χαλί της ζωής μας.

Περίπου 300 άτομα συγκεντρώθηκαν νωρίς το απόγευμα έξω από το θέατρο, διαμαρτυρόμενοι για την παράσταση. Για τις 20:00 είχε προγραμματιστεί η πρεμιέρα του Corpus Christi, καθώς απορρίφθηκε η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχαν καταθέσει παραθρησκευτικές οργανώσεις. Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που απορρίφθηκε χθες είναι η δεύτερη στη σειρά. Στη συγκέντρωση πήραν μέρος και μέλη της Χρυσής Αυγής, καθώς και οι βουλευτές του κόμματος, Ηλίας Παναγιώταρος, Γιώργος Γερμενής και Χρήστος Παππάς. Έξω από το θέατρο βρέθηκαν και αστυνομικές δυνάμεις και η κατάσταση ήταν τεταμένη, ενώ έκλεισε για αρκετή ώρα η Ιερά Οδός και στα δύο ρεύματα.

Μέχρι αργά το βράδυ, η Ιερά Οδός ήταν κλειστή και στα δύο ρεύματα, όπως και κάθετοι δρόμοι που οδηγούν σε αυτήν.

Νωρίτερα τα ΜΑΤ είχαν απομακρύνει τους συγκεντρωμένους προς την οδό Κωνσταντινουπόλεως, κάνοντας χρήση χημικών. Ωστόσο αυτοί κατάφεραν να επιστρέψουν, να σπάσουν την αλυσίδα που είχαν σχηματίσει οι αστυνομικοί, να σκίσουν αφίσες της παράστασης και να πετάξουν γιαούρτια στην είσοδο του θεάτρου.

Πληροφορίες κάνουν λόγο για τέσσερις προσαγωγές. Μάλιστα, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς όρμησε σε αστυνομική κλούβα και απελευθέρωσε προσαχθέντα, ενώ οι αστυνομικοί κοιτούσαν.

Μαρτυρία ενός ρεπόρτερ που ξυλοκοπήθηκε από ναζιστές συμμορίτες και έναν βουλευτή της Χ.Α στο θέατρο <<Χυτήριο>>

Βγήκα στην είσοδο του Χυτήριο. Χρυσαυγίτες και παπάδες έσκιζαν κ ποδοπατούσαν τις αφίσες της παράστασης. Έβγαλα το κινητό μου να τραβήξω πλάνο για το μπλογκ. Με περιτριγύρισαν 5 χρυσαυγίτες κ ένας αστυνόμος. Με ρωτάνε ‘δημοσιογράφος είσαι;’, απαντάω ‘γράφω στη lifo’ ελπίζοντας να γλυτωσω σαματα. Το αντίθετο όμως. Με τραβάνε παράμερα, με φωνάζουν πούστη, αδερφάρα, μου τραβάνε τα μούσια, με φτύνουν στο πρόσωπο, με χτυπάνε στο στομάχι. Η αστυνομία είναι δίπλα. Τους φωνάζω ‘με χτυπάνε, δεν θα κάνετε κάτι;’ απάντηση ‘δεν είδα κάτι. Απομακρυνθείτε παρακαλώ’. 3 αστέρια στο πέτο. Μου βάζουν αναμένουν τσιγάρο στην τσέπη. Μια κυρία μου το λέει μπροστά στον αστυνομικό. Κάνει πως δεν ακούει. Αρχίζω να φοβάμαι. Απομακρύνομαι από την έξοδο. Μου φωνάζουν όλοι ‘έτσι, φύγε παλιοπουστάρα λούγκρα, τραβά πάρε καμία πίπα’. Γυρίζω πίσω από απόσταση να παρακολουθώ. Με ακολουθεί γνωστός βουλευτής της ΧΑ. Μου ρίχνει δύο μπουνιές στο πρόσωπο, με πετάει κάτω. Όσο είμαι κάτω χάνω τα γυαλιά μου. Ο Χρυσαυγίτης με κλωτσάει. Η αστυνομία είναι ακριβώς 2 βήματα μακριά. Γυρισμένη πλάτη. Φωνάζω στον αστυνομικό ‘ΜΟΥ ΡΙΧΝΟΥΝ ΓΡΟΘΙΕΣ, ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ’, πολλές φορές. Με γυρισμένη την πλάτη απομακρύνεται. Οι υπόλοιποι γέροι κ χρυσαυγίτες με χλευάζουν φωναχτά δίπλα από τον αρχιαστυνόμο. ‘Κλάψε μωρή λούλου, κοριτσάκι, ντιγκινταγκα’. Μια κυρία που έχει εστιατόριο δίπλα μου βρίσκει τα γυαλιά κ με παίρνει μαζί της για να βάλω πάγο. Το πρόσωπο μου είναι πρησμένο και κόκκινο. Περνάμε από δεκάδες μπάτσους που ρεμβάζουν. Τους λέω ‘κει χτύπησαν στην είσοδο του θεάτρου’. Με αγνοούν. Ένας μου στέλνει φιλάκια ειρωνικά.

                                Κείμενο ενός άλλου μάρτυρα:

«Πιο αποκαρδιωτικό απ’ όλα….

– Άσ’ το τώρα, άσ’ το καλύτερα.

– Φύγε, κάνε πίσω, άσ’ τους.

– Άσ’ το σου λένε, δεν βλέπεις τι γίνεται;

– Άσ’ τους παιδί μου, δεν παίρνουν από λόγια.

– Φύγε, άσ’ το, φύγε, άσ’ το.

Με έπιαναν από το χέρι και μαλακά προσπαθούσαν να με απομακρύνουν, μου χαμογελούσαν φιλικά, προστατευτικά.

Όχι, δεν φεύγω, όχι, δεν το αφήνω. Έχω δικαίωμα να είμαι εδώ. Έχω δικαίωμα να έχω μια διαφορετική άποψη…

Γιατί αν το αφήσω, αν κάνω πίσω, στον χώρο που θα αφήσω εκείνοι θα προχωρήσουν λίγο περισσότερο. Γιατί αν υποχωρήσω, εκείνοι θα νιώσουν λίγο πιο δυνατοί και πιο δικαιωμένοι. Γιατί αν φύγω, εκείνοι θα μείνουν και θα απλωθούν όσο που να μην μένει για μένα καθόλου χώρος πια. Γιατί αν δεν μείνω σταθερή στη θέση μου τώρα, κάποια στιγμή δεν θα μπορώ να βγω ούτε από την πόρτα του σπιτιού μου. Και αργά ή γρήγορα θα φτάσουν και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι…»

       Όταν ο φασισμός θα έρθει, θα είναι τυλιγμένος σε μια σημαία και θα κρατάει ένα σταυρό.          (Sinclair Lewis)   

Το φασιστικό <<κουβάρι>> των ημερών μας ξετυλίγεται και ξεδιαλύνεται μέσα στο κοινωνικό φάσμα. Τα προσχήματα χάνονται και το καζάνι του φασισμού αναδεικνύει τα συστατικά του. Μπροστάρηδες αρχιφασίστες κι αρχιμανδρίτες…με ράσα, σταυρούς και σβάστιγκες εξαπολύουν μίσος και δηλητήριο. Τα παλικάρια με τις μπλέ στολές προσπαθούν δήθεν να κατευνάσουν τα πνεύματα αλλά συνεισφέρουν κι αυτοί όσο μπορούν τα ομοΪδεάτικα <<αδέρφια>> τους. Τα πολιτικά τσιτάτα αρχίζουν και πραγματώνονται λοιπόν…η φράση ‘’ο φασισμός στην αρχή έρχεται για κάποιους και μετά για όλους’’ παίρνει σάρκα και οστά! Η ατάκα του αφελή βλάκα, <<έλα μωρέ μόνο τους μετανάστες έχει στο στόχαστρο ο φασισμός>>, κι εδώ σιγά σιγά αρχίζει να σιγοκαίει η φωτιά στον κώλο πολλών. Η ίδια κοινωνική <<αμνησία>>, πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς με το ένα μάτι την ιστορία δεν μπορούν να το αντιληφθούν κάποιοι. Με αφορμή το συμβάν στο <<Χυτήριο>> θα πρέπει να διογκωθεί η συγκρουσιακή θέληση με τέτοιου είδους σκουλήκια και οι καλλιτέχνες να σπάσουν την καλλιτεχνική τους <<γυάλα>>. Το πιο πιθανό βέβαια είναι η παράσταση ‘’corpus christi’’  να καρπωθεί οικονομικά όλο αυτό το show που στήνεται από τα Μ.Μ.Ε. Κάποιοι θα <<αλλοιθωρίσουν>> μπροστά στην ουσία του συμβάντος και θα τρέξουν να δουν από περιέργεια την παράσταση.

Είναι ξεκάθαρο η συνταγή που ακολουθείται τη δεδομένη κοινωνικοπολιτική στιγμή από οποιονδήποτε εξουσιαστικό μηχανισμό: όλοι ίδιοι, όλοι σκυμμένοι μπροστά σε φορεμένους νόμους, σε θεούς και ηγέτες. Η κακοφορμισμένη ηθική που επιβάλλεται γίνεται εφαλτήριο στην αδικία και στον βασανισμό των ανθρώπων. Οτιδήποτε παρεκκλίνει θα πρέπει να καταστέλλεται ή να σκοτώνεται. Κι αν δεν στηθούν αναχώματα κι αντιστάσεις, το πέπλο του φασισμού δεν θα σταματήσει να σκεπάζει οτιδήποτε του είναι επικίνδυνο.

Τα ράσα αγκαλιά με φασίστες…θέλουν να εκπληρώσουν σύγχρονες Σταυροφορίες. Ελληνικές σημαίες, σταυροί, εκκλησιαστικοί ύμνοι αλλά και ο εθνικός ύμνος, αυτά είναι μερικά από τα σύμβολα  που ο καθένας πρέπει να συλλάβει τα περιεχόμενά τους.