Χάρτης Ονείρων

Posted: 2 Νοεμβρίου 2012 in Σκέψεις-Κείμενα

Έπεφτα πάνω στους περαστικούς, η καρδιά μου χτύπαγε σαν ταμπούρλο, συνέχιζα να περπατάω. Ανοιγόκλεινα τα μάτια μου δυνατά, σαν να ‘θελα να ματώσουν.  Γύρω μου τρέχανε παιδιά, μερικά κατρακυλώντας στην χωμάτινη κατηφόρα κι άλλα με τα ποδήλατά τους έκαναν κόλπα με τα πετάλια…φωνάζανε, γελάγανε και με τον δικό τους άγαρμπο τρόπο φλερτάρανε…Κοίταξα γύρω μου μην μπορώντας να πιστέψω το τι συμβαίνει. Υπήρχαν πανέμορφα σπίτια με μια κοινή αισθητική αλλά τόσο ξεχωριστά μεταξύ τους. Κάποιοι γέροι κάθονταν με τις καρέκλες τους κάτω από ένα πλάτανο, μερικοί είχαν τις συντρόφους τους αγκαλιά. Μιλούσανε για τις στιγμές πάθους κι έρωτα που ‘χανε ζήσει, άλλοι εξιστορούσαν πως γνωριστήκαν με τον σύντροφο της ζωής τους. Τα παιδιά τους περικύκλωναν μερικές φορές και προσπαθούσαν να τους τρομάξουν. Ένας γέρος άρχισε να μιμείται κινήσεις δασκάλου με την πρόθεση να τα επιπλήξει, όλοι έσκασαν στα γέλια. Κρασί και φαγητό  άφθονο. Γύρισα την πλάτη μου προχώρησα…πέντε νέοι μόλις είχαν ξυπνήσει, έπιναν καφέ και κούρδιζαν τις κιθάρες τους ή καθάριζαν τ’ άλλα μουσικά όργανα, στάθηκα πλάϊ τους…ολιγόλεπτη σιωπή, νότες, μουσική, φωνή, θεσπέσια μουσική. Είχανε γίνει οι ίδιοι μουσικά όργανα, τα δαχτυλά τους, οι παλάμες τους, το στόμα τους μοιάζαν μαγικά, σκορπίζανε εικόνες. Άρχισε ο χορός…τα σώματα αγκάλιασαν τη μουσική τους κι απελευθέρωσαν μικρά ουράνια τόξα. Κάποιοι άρχισαν να τρέχουν προς τη θάλασσα, στη κίνηση τους έλιωναν τα ρούχα και αποκαλύπτονταν τα σώματά τους σταδιακά. Το νερό ήταν τόσο γαλήνιο, σαν να περίμενε αυτά τα σώματα να το ταράξουν, να του δώσουν μια άλλη κίνηση. Ξεχώριζα μόνο βρεγμένα μαλλιά και χαμόγελα. Έκανα ένα βήμα και ξαφνικά βρέθηκα σε μια τεράστια έκταση με χορτάρι και πανύψηλα δέντρα. Πράσινο, μπλε…μόνο αυτά τα χρώματα γεμίζαν το οπτικό μου πεδίο…και ύφαιναν μέσα μου μια ολόκληρη θάλασσα συναισθημάτων. Ύστερα με πλησίασε, με φίλησε, δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τη μορφή, δεν μπορούσα να καταλάβω καν το φύλο. Ένιωθα τόσο ερωτικά, κάθε αισθητήριο εκτινασσόταν δυναμικά ώστε να απορροφήσει κάθε κραδασμό της ηδονής. Ήμουν γυμνός…κι εκείνος ή εκείνη. Τα σώματα ενώθηκαν κι ανυπομονησία σώπασε, μόνο ανακούφιση και ευτυχία. Χείλη υγρά σέρνονταν πάνω στη σάρκα και η γλώσσα ύγραινε τα στεγνά μέρη του σώματος μου. Έσβηνε και άναβε κάθε κύτταρο του σώματός μου… Κραυγή…Ήμουν ανάσκελα στην αγκαλιά, κοίταζα προς τα πάνω, μια στρώση φύλλων που τα διαπερνούσαν ηλιαχτίδες. Δεν μπορούσα να ’μαι πιο γεμάτος, πιο δυνατός, σάρκαζα τον ίδιο τον θάνατο.

 Π.Σ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s