Ας χαθούμε

Posted: 3 Ιανουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα
Είναι η φωλιά των εραστών γεμάτη κρύσταλλα
γεμάτη χρυσή λάσπη
κι ο ερωτάς ζώο το οποίο δεν αρμόζει σε πολιτισμένες έννομες κοινωνίες.
Θυμήσου χθες τις ανάσες που ανταλλάξαμε
ανάσες που ρήμαξαν την νωθρότητα του σύνηθες.
Μακάρι της θύμησης η φλόγα να μην ποτίσει από το άνυδρο των καιρών.
Να σε κρατώ εκεί σαν δέρμα ανεξίτηλο.
Κι ο θάνατος να μη σ’ αγγίζει, να μένει άτολμος χωρίς να σε ορίζει.
Να σ’ αγγίζω σε μια γειτονιά ακατοίκητη που αμέσως ζωή παίρνει.
Μην μου γελάς απόκρυφα γιατί θα σμίγω με τη φωτιά
Κάθε φορά που θα το κάνεις.
Μάθε μου πώς να ξυπνώ πάνω στις νύχτας τα αστέρια.
Τις λέξεις μου τις ξέχασα σαν τον πιο αμήχανο θεατρίνο που ‘χεις δει.
Αν τα αγγίγματα ήταν νότες θα σου ‘παιζα τις πιο αρμονικές φάλτσες μελωδίες.
 Π.Σ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s