Ας περιμένει λίγο ο θάνατος

Posted: 30 Ιανουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα
Τους βλέπω…τους νοιώθω. Άνθρωποι συνηθισμένοι, εξοικοιωμένοι, γαλουχημένοι με τον φόβο, το μίσος και την περιφρόνηση, που προσπαθούν να ισοπεδώσουν οποιονδήποτε προσπαθεί να τους πει ότι περιφρονούν και θανατώνουν την ίδια τους τη ζωή. Ζητιανεύουμε φλούδες επιβίωσης από τα κυρίαρχα φαντάσματα. Οι σχέσεις μας ποτιστήκαν από το δηλητήριο της πλεονεξίας και της κτητικότητας, όλες μες στο καζάνι εξουσιαστικών μοχλεύσεων…και περιμένουμε απάντηση στα ερωτηματικά χωρίς να θέσουμε ερωτήσεις. Η αποθάρρυνση, ο ψυχολογικός βιασμός των παιδικών χρόνων, όλα ενσταλαγμένα στην προσωπικότητα του καθένα για τη διαδρομή προς τον ίδιο το θάνατο εν ζωη. Πασχίζουν οι κοσμοκράτορες για να χτιστούν όσο πιο αδύναμα ανθρωπάκια…γιατί βλέπουμε τόσο αδυναμία που καταλαβαίνεις ότι αποδέχεσαι αλήθειες και συνθήκες που υπερασπίζονται μόνο αυτοί που τις έθεσαν. Δεν διανοείται ο κάθε φύσεως καταπιεσμένος τι βόμβα κουβαλάει σε κάθε του χειρονομία. Και όταν αυτοί οι κάποιοι  μάχονται και προσμένουν την ολική ρήξη με τη σήψη, αδιαφορείς και παραμένεις κολλημένος στη γλίτσα του εύκολου. Όσο πιο αδύναμος τόσο πιο εύκολες οι επιλογές. Είμαι σίγουρος όμως πως σε αντανακλαστικές στιγμές στη ζωή σου το σαράκι σε τρώει και σκέφτεσαι ότι κάτι δεν κάνω καλά…και μετά μονιάζεις με την αμνησία.
 <<Προτιμώ την ξηρασία από το άγνωστο που κρύβει μέσα της η ελευθερία>>, άκουσα να ψελλίζει ένας υπάλληλος σ’ έναν άλλον και συνέχισε να δουλεύει. Και σκέφτομαι πως ο θάνατος κατοικεί στις στιγμές της ζωής μας, σε μεγάλα χρονικά μεγέθη και βρίσκει την ολοκλήρωσή του όταν πια σωπάσει το σώμα μόνιμα. Έχει εκφάνσεις ο θάνατος, δεν εμφανίζεται μόνο μια φορά στη ζωή μας.
 Όμως η αληθινή ζωή δεν έχει πει την τελευταία της λέξη ακόμα..Θα βλαστήσει εκεί που οι άνθρωποι την καλλιεργούν. Δεν έχω επναστατικές αρετές ούτε θέλω να στριμώχνομαι σε επαναστατικά αντίσκηνα…δεν γίνεται να καμπουριάζεις και να θες να απολαύσεις το φως του ήλιου. Η ευτυχία μου βρίσκεται στην απόλαυση του να ανακαλύπτω ο,τι ζει. Ξυπνάω χορεύοντας μην νοιώθοντας αν το σώμα μου είναι καλλωπισμένο, απλά χορεύω αγκαλιά μ’ αυτό που είμαι. Συνέχιζω να καταλαβαίνω πως αυτή που ζω δεν είναι η πραγματικότητα, και όταν την αντιστρέφω βρίσκω τη χάρα του να ζεις πραγματικά.
 <<Μα τι να κάνω; πως να ζήσω;  που να βρω την ευτυχία; μπερδεύομαι>>…Ρωτάς…και ρωτάω και εγώ τον ευατό μου. Τι κάνω τον χρόνο μου; που τον αφήνω να σπαταλιέται; Πότε άκουσα τις επιθυμίες μέσα μου; επιθυμίες ενδόμυχες χωρίς ίχνος επιπλαστότητας και επιβολής. Το ξέρω η ανίχνευσή τους είναι δύσκολη, εκεί δίνω την εσωτερική μου μάχη. Ας δούμε τις λαμπερές υποκειμενικότητες να ριζώνουν σε μια συλλογικότητα ελευθερίας. Όποιος απαρνηθεί την ζωή του την ίδια, τις δικές του επιθυμίες, θα συνεχίζει να οχυρώνει το τεράστιο νεκροταφείο που έχει χτιστεί γύρω μας.
 Π.Σ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s