Άκου Πως Έγινε: SOS

Posted: 31 Ιανουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Έπινα τον καθιερωμένο μου καφέ σ’ ένα μαγαζί στην πανεπιστημίου, βασικά είχα κάνει κατάληψη σ’ ένα τραπέζι της καφετέριας καθώς δεν είχα αρκετά λεφτά να πάρω κάτι κι όταν ερχόταν ο σερβιτόρος του έλεγα πως περιμένω κάποια…Έξω ένας θεόλαμπρος ήλιος έλουζε τα πάντα…αχ τι ωραίος που ναι ο ήλιος!! Στο μυαλό μου άρχισαν πάλι να γεννιούνται οι συνηθισμένες τρελές σκέψεις, τις ένοιωθα να περνάνε απ’ το κατώφλι του ασυνείδητου και να μπαίνουν στο συνειδητό. Σκεφτόμουν να αυτοπροσκαλεστώ στην εκπομπή του Πρετεντέρη…να εισέλθω στο πλατώ ντυμένος BATMAN και να αναλύσω την οικονομία της χώρας, ύστερα να πιάσω την αυτούλα (το θηλυκό του αυτιού) του εξέχοντα δημοσιογράφου και να του πω: γλυκούλης είσαι συ από κοντά! Μόλις τοποθετηθούν όλα τα κομματόσκυλα της εκπομπής να αμολήσω ένα ρέψιμο και να τους γλωσσοφιλήσω έναν-έναν…Ύστερα να ανέβω στο τεράστιο τραπέζι της εκπομπής, να στηθώ στα τέσσερα και να αμολήσω μια τεράστια κλανιά σε πρώτο πλάνο. Έστρεψα το βλέμμα μου αλλού για να σταματήσω αυτόν τον χείμαρρο από εικόνες. Οι εικόνες όμως ξαναγύρισαν πιο δυναμικά…Την ώρα που τόσο όμορφα και γλυκά η κυρία Τρέμη μας αφηγείται το δελτίο ειδήσεων, ξαφνικά εισέβαλλα εγώ ντυμένος με φλάινγκ μπουφάν και σορτσάκι της ΑΕΚ, τα μαλλιά αλα Elvis Presley κρατώντας ένα τουμπερλέκι πήγαινα κοντά της κι άρχισα να τραγουδώ: Που να βρώ και γω ντουμάνιιιιι/τι καρδιά μου για να γιάνει/μ’ έχει φάει το αλβανικό/που να βρω ελληνικό! Κατευθείαν στραγγάλισα σαν τον Hercules κι αυτή μου την φαντασίωση. Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως πάσχω από κάποιου είδους αρρώστια που δεν έχει ανακαλυφτεί ακόμα! Άκου σορτσάκι της ΑΕΚ…! Άφησα κάτι ψιλά στο τραπέζι (κάπου στα 30 seconds), έτσι για να πιστέψω ότι είχα πάρει κάτι κι άρχισα να περπατώ. Σκεφτόμουν πως μόνο αν πραγματοποιούσα μία απ’ αυτές τις φαντασιώσεις μου να κατάφερνα να γίνω καλά, να γίνω ένας φυσιολογικός πολίτης, συνετός και καλός.

  Κατευθύνθηκα έξω από τη Βουλή των Ελλήνων! Είχα προμηθευτεί μια σακούλα δυναμιτάκια…Χαιρέτησα με βαθιά υπόκλιση τους τσολιάδες κι άρχισα να πετάω στα όμορφα τσαρούχια τους δυναμιτάκια…αν τους έβλεπες από μακριά νόμιζες πως κάνουν κάποια χορογραφία του Σάκη Ρουβά. Δεν πέρασε ένα λεπτό κι αμέσως εμφανίστηκε η πολιτιστική επιτροπή της ΕΡΤ και τους πρότεινε να κατέβουν στην ΕUROVISION. Το concept ήταν να βγαίνει ο Σαββόπουλος από μια γαλανόλευκη τούρτα και να τον πλαισιώνουν τα τσολιαδάκια! Τις δεύτερες φωνές θα τις έκανε ο Κακλαμάνης που με τη φάτσα ροφού θα έπιανε τις ψιλές…! Επιτέλους άρχιζα να νοιώθω χρήσιμος στην κοινωνία!!! Αυτό με παρότρυνε να συνεχίσω. Έπιασα έναν φρουρό έξω από την Βουλή και του είπα πως είμαι ο ανιψιός του βουλευτή Μοσχαροκεφαλίδη και πως θα θελα να περάσω μέσα…το βλέμμα του από ύποπτο έγινε σεβάσμιο και αμέσως μου έσφιξε το χέρι (αυτό που πριν λίγο είχα ξύσει τη μύτη μου). Με οδήγησε στο χώρο που συνεδριάζαν όλα τα κόμματα…καθώς προχωρούσαμε πάνω στα κόκκινα χαλιά, ανεβοκατεβαίνοντας σκάλες, στα αυτιά της φαντασίας μου ηχούσαν οι ‘’τέσσερις εποχές’’ του Vivaldi σε High Quality! Ένοιωθα περήφανος, ένοιωθα πως ήταν από τις πιο σπάνιες στιγμές της ζωής μου…Ο φρουρός άνοιξε την πόρτα και πήγα και έκατσα γρήγορα και ήσυχα σε μια καρέκλα! Λογικά έκατσα σε παράταξη Δεξιών γιατί όλοι είχαν αραδιάσει πάνω στα έδρανα 5-6 iphone ο καθένας και φορούσαν πουκαμισάκια la-coste και σκαρπινάκι από Ιταλία. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και η υπνηλία μου χτύπησε την πόρτα…Σηκώθηκα όρθιος και πήρα το λόγο: <<Συγνώμη κύριοι θα θελα να πω δύο λόγια από το βήμα της βουλής>>, ξερόβηξα όπως κάνουν όλοι οι πολιτικοί για να υπερθεματίσω την σοβαρότητα των λεγόμενών μου αλλά στο στόμα μου ήρθε ένα φλέμμα κι άρχισα να βήχω ασταμάτητα. Εν τω μεταξυ οι βουλευτές τσακώνονταν για το αν πρέπει να μιλήσω ή όχι, εμένα μου δόθηκε η ευκαιρία να εκσφενδονίσω το φλέμμα μου κάπου προς τα μπροστά, πήγε και κόλλησε στο πέτο ενός καραφλοκοτσίδα βουλευτή που τον είχε πάρει ο ύπνος. Τελικά μου επέτρεψαν να μιλήσω. Ανέβηκα στο έδρανο της βουλής…είχε εξαιρετική θέα, τόσο επιβλητική, ενστικτωδώς το στήθος μου ορθώθηκε μπροστά! <<Κύριοι, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το πώς φαντάζομαι την πόλη μου…>>, ένας χοντροκοιλαράς έξυσε τους όρχεις του. Το προσπέρασα. <<Φαντάζομαι λοιπόν κύριοι ότι θα ξυπνάω κάθε μέρα από ήχους παιδιών που θα παίζουν στις πλατείες, από ήχους μουσικής και όταν το σώμα μου θα θέλει να σηκωθεί, ήρεμα χωρίς νευρικότητα θα σηκώνομαι, θα τεντώνομαι και θα φιλάω τον ώμο της κοπέλας μου! Θα κάνουμε έρωτα για να αφυπνίσω πιο ομαλά το σώμα μου…μετά έναν καφέ σε μια από τις χιλιάδες πράσινες πλατείες που θα έχουμε χτίσει…Θέλω να βλέπω κύριοι κάθε γωνιά της πόλης να είναι φωλιά εραστών και φίλων και όχι κουβούκλια με ένστολους καθυστερημένους μέσα που κρατάνε οπλάρες αντί να κρατάνε τα χέρια των συντρόφων τους! Θέλω…>> Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη φράση μου και δυο καραφλοτούμπανα με δείκτη ευφυϊας 1 με άρπαξαν από τους ώμους και ένοιωθα τα πόδια μου να ίπτανται…με μια κλοτσιά με στείλανε κάπου κοντά στην Ακαδημίας…Ακαδημίας 151 αν δεν κάνω λάθος. Σηκώθηκα έπιασα τον κώλο μου κι άρχισα να περπατώ προς το σπίτι. Οι φαντασιώσεις δεν κόπασαν, το αντίθετο έγιναν πιο βίαιες, πιο επιθετικές, δεν μπορούσα καν να τις συγκρατήσω! Θα επανέλθω για να σας τις αφηγηθώ.
Αφιερωμένο σ’ όσους έχουν τα ίδια συμπτώματα!
 Π.Σ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s