Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2013

Άκου Πως Έγινε (3)

Posted: 20 Φεβρουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Η ώρα ήταν δέκα το πρωί, το ξυπνητήρι τσίριζε και χοροπηδούσε όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης όταν πουλάει βιβλία, το έκλεισα, έκανα τα συνηθισμένα τριψιματάκια της μούρης μου στο μαξιλάρι, τεντώθηκα ενώ έβγαζα ταυτόχρονα ήχους που έμοιαζαν με χαλασμένη καφετιέρα. Πλύθηκα και ντύθηκα. Σήμερα είχα όρεξη να παίξω με χρωματισμούς στα ρούχα μου…φόρεσα μπλέ παντελόνι, κόκκινο πουκάμισο, καφέ παπούτσια και καφέ τραγιάσκα για να ταιριάξουν, να αποκτήσουν μια ομοιομορφία. Άνοιξα το ψυγείο για να φάω ένα εξαιρετικό πρωινό -κάθε φορά φαντασιώνομαι ότι θα ανοίξω το ψυγείο και θα βρω ένα πλουσιοπάροχο πρωινό ξενοδοχείου- αντ’ αυτού κάθε φόρα που το ανοίγω βγαίνει ένα ηλεκτρονικό γάντι του μποξ και μου σκάει μία μπουνιά στο κεφάλι για να μου υπενθυμίσει ότι τους τελευταίους δύο μήνες δεν έχω βάλει τίποτα μέσα.

 Άνοιξα την εξώπορτα της πολυκατοικίας μου με την αίσθηση ότι σήμερα ο κόσμος θα είναι λίγο διαφορετικός, ότι τα λουλούδια θα έχουν κατακτήσει τον χώρο που τους αναλογεί, ότι όλες μου οι αισθήσεις θα αποκτήσουν ζωή…δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου και ακούστηκε ένα βαθύ <<σπλιούτς>>. Μόλις είχα πατήσει μια πανέμορφη τεράστια προϊστορική κουράδα, πρέπει να ήταν κάπου στα 2 μέτρα και να ζύγιζε 50 κιλά! Εκείνη την ώρα πέρναγε ένα πυροσβεστικό όχημα, ζήτησα από τον πυροσβέστη να ρίξει με την μάνικα στον πάτο του παπουτσιού μου για να καθαρίσει, εκείνος με σθένος εξαπέλυσε ένα υδάτινο πίδακα προς το μέρος μου με διάμετρο 30 μέτρα και με καθάρισε ολόκληρο, τα μάγουλά μου έμοιαζαν με μπουλτόκ που έχει βγάλει το κεφάλι του έξω απ’ το αμάξι. Τέλεια – Ευχαριστώ αναφώνησα! Άρχιζα να περπατάω προς το Σύνταγμα, έκανα και γω πως κοιτάω το ρολόι μου όπως έκαναν όλοι γύρω μου για να δείξω ότι και γω έχω να πάω κάπου εγκαίρως. Μπροστά μου εμφανίστηκε μία παρουσία με αγγελικό βάδισμα, τα μαλλιά της ήταν φουντωτά και το βλέμμα της έμοιαζε να κεραυνοβολεί και να μεταμορφώνει το κάθε τι που αντίκριζε…την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος! Μετά από δέκα μέτρα συγκέντρωσα όλα τα αποθέματα θάρρους που είχα μέσα μου και ήμουν έτοιμος να της μιλήσω…καθώς άπλωσα το χέρι μου για να τη φτάσω σκόνταψα πάνω σ’ έναν άντρα με στολή των ΔΙΑΣ, δεν πρόλαβα να πω ούτε ένα φωνήεν και αμέσως με μια λαβή αλά Kung Fu Panda με πέταξε σε μια τζαμαρία ενώ όλοι γύρω μου φώναζαν <<Τρομοκράτης, βοήθεια!!!>> . Άρχιζα να τρέχω μαζί με το πλήθος και να φωνάζω και γω <<Τρομοκράτης, βοήθεια!!!>>, έτσι κατάφερα να γλιτώσω, μπήκα γρήγορα-γρήγορα σε ένα cafe που βρήκα μπροστά μου.
 Με το που ηρέμησα και κοίταξα γύρω μου αντίκρισα μια στρατιά από alternative-διανοούμενους-ψαγμένους-Χίπστερ. Όλοι φορούσαν στρογγυλά γυαλιά μυωπίας και μερικοί που δεν είχαν μυωπία, είχαν βγάλει απλά τα τζαμάκια. Μου όρμησε ένας κατευθείαν και με ρώτησε ψιλοεξαγριωμένος <<Πού είναι τα γυαλιά σου;>>. <<Εεεε, τα έχω πάει για service!>> αναφώνησα, <<Πες το βρε αδερφέ και τρομάξαμε, ορίστε πάρε αυτά για πρόχειρα>>, μου είπε και έβγαλε από την τσέπη του ένα ζευγάρι ολοστρόγγυλα γυαλιά. Τα φόρεσα, τι να έκανα, μπρος γκρεμός και πίσω Χίπστερ! <<Κάτσε μαζί μας>>, μου πρότεινε ο νεαρός  διανοούμενος φτιάχνοντας την χωρίστρα του. <<Βεβαίως>>, ξεστόμισα (ο γολγοθάς μόλις άρχιζε). Έκατσα και ένας από την παρέα μόλις είχε πάρει τον λόγο…<<Κοιτάχτε θέλω να ανεβάσω αυτό το θεατρικό έργο του Ντοστογιέφσκι γιατί παρασύρει μέσα μου ένα ποτάμι συναισθημάτων, μια ουτοπία των αισθήσεων…είναι ένα έργο επαναστατικό που απαιτεί επαναστατικούς καλλιτέχνες, επαναστατικό σκηνοθέτη, επαναστατικά σκηνικά, επαναστατικούς φωτισμούς…>>…<<και επαναστατική ταξιθέτρια>> συμπλήρωσα –με μια επίδειξη χιούμορ- και περίμενα να γελάσουμε όλοι και να χτυπήσουμε ο ένας τον ώμο του άλλου, αλλά αντί γι αυτό όλοι έπιασαν βαθυστόχαστα τα σαγόνια τους για κάνα 20λεπτο και μετά αυτός που μίλαγε πριν φώναξε <<Ναι έχει δίκιο, χρειάζεται και επαναστατική ταξιθέτρια…!>>. Εκείνη την ώρα φαντάστηκα ένα θερμόμετρο της ηλιθιότητας να χτυπάει κόκκινο και ένα τούβλο να προσγειώνεται στο κεφάλι μου και να γίνεται κομματάκια. Όλοι στο τραπέζι με κοίταζαν με θαυμασμό…Είχα γίνει το είδωλο των alternative-διανοούμενων-Xίπστερ!! <<Μπράβο>> είπε ένας στρογγυλογυάλης διανοούμενος στο τραπέζι <<και χρειάζεται και ένας επαναστατικός ταμίας>>. <<Βεβαίως>> αποκρίθηκα, η Χιπστεριά είχε κατακλύσει κάθε μου κύτταρο, <<πρέπει να είναι επαναστάτης ο ταμίας για να ‘ναι και επαναστατικός ο τρόπος που θα εισπράττει τα 20 ευρώ από τους θεατές>>. Κατευθείαν όλοι ξέσπασαν σε παλαμάκια, μια ιδέα-πυρήνας εξέγερσης στο καπιταλιστικό σύστημα μόλις είχε γεννηθεί! Μέσα στο cafe ακολούθησε πανζουρλισμός, άλλοι πανηγύριζαν ανταλλάσοντας καζάκες, άλλοι πετούσαν τραγιάσκες στον αέρα και άλλοι καθάριζαν καυλωμένοι τα γυαλιά τους. Εντάξει, είπα στον εαυτό μου, την πήρες την δόση πραγματικότητας και σήμερα. Έφυγα γρήγορα και άρχισα να περπατάω, σκεφτόμουν ότι τελικά αυτός που μυείται στην ηλιθιότητα είναι πραγματικά ανίκητος, δεν μπορείς καν να σταθείς απέναντι του. Και στο μυαλό μου γυρνάει η φράση ενός βρετανού φιλοσόφου που έλεγε Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί!
 Π.Σ

spirto

Άτιτλο

Posted: 12 Φεβρουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Βλέπω ανθρώπους γύρω μου –κοντινούς μου και μη- να έρχονται στο κατώφλι της απελπισίας, να ατενίζουν την αποτρόπαιη θέα της απόγνωσης αυτοπυρπολημένοι. Υπάρχουν κι άλλοι που συνεχίζουν να παίζουν το διεστραμμένο παιχνίδι της αυτοτύφλωσης, να μακιγιάρουν τα θλιβερά συμπτώματα της κενότητας με επιφανειακές αποδράσεις και θεωρίες. Η παρακμή των σχέσεων είναι αιτία της εμπορευματικής κοινωνίας της οποίας ζούμε, τα πάντα έχουν κατακάτσει κάτω από τη σιχαμερή σκόνη του εμπορεύματος.

 Η απόλαυση της προσφοράς δεν σηματοδοτεί τίποτα άλλο από τη θέληση για την ίδια τη ζωή. Είμαι σίγουρος ότι αυτός που έχει δώσει χωρίς να επιδιώκει πίσω οποιοδήποτε αντάλλαγμα κατανοεί απολύτως το πάθος, τη δύναμη και τη χαρά του να ανοίγεται μπροστά του αυτή η πανέμορφη θέα των ασύγκριτων αισθημάτων και απολαύσεων. Τα καλούπια και οι κοινωνικές νόρμες έχουν επιβάλλει τον αηδιαστικό νόμο του δούναι και λαβείν, της αναγκαστικής ανταλλαγής. Από κει ξεκινάει ο νευρωτικός γολγοθάς του καθένα μας, προσπαθώντας να κρατήσουμε αυτό το δυσβάσταχτο βάρος των εμπορικών σχέσεων τα γόνατα λυγίζουν καθημερινά μέχρι να θαφτούμε κάτω από το ίδιο μας το βάρος. Όποιος εξαλείφει την έννοια της ανταλλαγής στις σχέσεις του καλλιεργεί την ελευθερία των απολαύσεων – την θέληση για πραγματική ζωή και στέλνει στο διάολο τις νευρώσεις, την εξουσία και την καταπίεση.
 Ο τροχός του εμπορεύματος και του θεάματος αλέθει χωρίς δισταγμό τις ατομικές επιθυμίες. Και οι ρόλοι απλώνονται σαν καρκίνος…ο γονιός θα εγχειρήσει το παιδί του για να γίνει αυτό που θα ήθελε αυτός, θα του φορέσει τη πανοπλία του μαθητή και θα τον στείλει στο σχολικό σφαγείο, θα του καρφώνει παράσημα και διακρίσεις στην ψυχή…αυτό θα πει περηφάνια και δόξα. Ξοδεύει χρόνο και χρήμα…ωρύεται! Τα πάντα έχει μάθει να τα ζυγίζει, να τα μετράει και να τα ανταλάσσει. Οι σχέσεις όλες θρυμματίζονται κάτω από τις εξαργυρώσεις.
 Ο έρωτας φέρνει μαζί του αυτή την άγρια ομορφιά της χαριστικότητας…δεν υπακούει σε ανταλλάγματα…ένα παιχνίδι για το ποιος θα προσφέρει πιο πολλά…και η απόλαυση δεν αντλείται τόσο από αυτά που παίρνεις αλλά αυτά που δίνεις…! Αλλά βλέπεις τους δήθεν εραστές πως φθίνουν και κυλάνε στον γκρεμό των καταναγκασμών και των ανταλλαγών. Ακόμα κι αν έχουν ξεκινήσει ορμητικά τη σχέση τους με το πανέμορφο αίσθημα της χαριστικότητας – ανιδιοτελούς αγάπης, σύντομα παρασύρονται από την έλλειψη φαντασίας και τις αλληλοαπαγορεύσεις. Σύντομα βλέπεις τις ερωτικές σχέσεις να μεταμορφώνονται σε συμβόλαια ιδιοποίησης του άλλου. Θεωρείς τον σύντροφό σου κτήμα, αποκαλείς ζήλεια την αρρώστια της κτητικότητάς σου. Φυγαδεύεις τις εμμονές σου και ζητάς αποδείξεις και ανταλλάγματα. Και καταλήγει ο έρωτας σε μικροπρέπεια, σ’ ένα ληξιπρόθεσμο δάνειο, νοιώθεις πως δεν ξεχρεώθηκες. Έτσι καταβροχθίζουμε ο ένας τον άλλον…στην φιλία, στον έρωτα αντανακλώνται τα καρκινώματα που φέρνουμε από την καθημερινή αλλοτροίωση.
 Π.Σ

Άκου Πως Έγινε (2)

Posted: 8 Φεβρουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα
 Βρισκόμουν στο αναπαυτικότατο κάθισμα του υπέροχου αυτοκινήτου μου (συγγραφικές υπερβολές), το πόδι μου τέρμα κουτεπιέ στο γκάζι (έκανα μπαλέτο για 3 μήνες στο ROYAL ACADEMY BALLET OF ΑΧΑΡΝΩΝ) και η εθνική οδός ξεχυνόταν μπροστά μου! Οι άσπρες λωρίδες του δρόμου περνούσαν από κάτω και ήταν σαν να φαγωνόντουσαν από τ’ αμάξι μου, ένοιωθα σαν τον Pacman. Θα πήγαινα να συναντήσω έναν παλιό μου φίλο από το σχολείο λίγο έξω από την Χαλκίδα. Είχα να τον δω κάπου στα 8 χρόνια όταν με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να βρεθούμε για να θυμηθούμε τα παλιά! Α ρε Γιώργο…πόσα  χρόνια! Με τον Γιώργο κάναμε κολλητή παρέα στο σχολείο. Μαζί φάγαμε το πρώτο μας ξύλο από τους μάγκες του σχολείου, μαζί καπνίσαμε το πρώτο μας τσιγάρο, μαζί αλητέψαμε στις πλατείες, μαζί ερωτευόμασταν το ίδιο κορίτσι και μετά παίζαμε μπουνιές για το ποιος θα τα φτιάξει μαζί της παρόλο που εκείνη δεν γνώριζε ούτε καν την ύπαρξή μας! Μαζί είχαμε μοιραστεί τις πιο ειλικρινείς και ελεύθερες στιγμές μας! Α ρε Γιώργο…πόσα χρόνια! Έφτασαααα!
  Με το που έφτασα μια αιθέρια γυναικεία ύπαρξη περνούσε δίπλα από τ’ αμάξι…Φορούσα γυαλιά ηλίου Ray-ban και αποφάσισα να βγάλω το κεφάλι μου έξω από το τζάμι αλα Γεωργούλης όμως το τζάμι ήταν κλειστό και απλά έκανα μια μεγάλη στάμπα της μούρης μου στο τζάμι…πιο πολύ έμοιαζα με τον Γεωργαντά τώρα παρά με τον Γεωργούλη! Παρ’ όλα αυτά κατέβηκα ενθουσιασμένος να συναντήσω τον παλιό μου φίλο! Είχαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία…τον αναγνώρισα από το βάδισμά του, ο Γιώργος περπάταγε σαν το καβούρι δεν μπορούσε να πάει ευθεία γι αυτό και δεν καταφέραμε ποτέ να αγκαλιαστούμε παρόλο που το επιδίωξα! Καθίσαμε σ’ ένα cafe. Είχαμε και οι δύο ένα μεγάλο χαμόγελο ηλιθίων. Ο Γιώργος χάλασε την μελωδική σιωπή μας πετώντας μια λεκτική Χιροσίμα…<<Παντρεύτηκα!>> . Δύο καρφιά στις άκρες των χειλιών μου ακινητοποίησαν το χαμόγελό μου! <<Ναι, ναι εδώ και δύο χρόνια>>. Σιωπή. <<Είμαι καλά, έχω ζεστό φαί, καθαρά σώβρακα, δεν μιλάμε πολύ μεταξύ μας και έτσι έχω την ησυχία μου!>>. Η μυρωδιά της μικροαστίλας διείσδυσε στα ρουθούνια μου και ήταν πιο δυνατή και από τη μυρωδιά του να μπαίνεις σε χωριάτικη παραδοσιακή ταβέρνα! Ξεστόμισα ένα πολύ γρήγορο και ακαριαίο <<Μπράβο>>. <<Ξέρεις δεν έχουμε πολλούς τσακωμούς, έχω επιβάλλει κατά κάποιο τρόπο τους κανόνες μου. Απλοί κανόνες…1)ο,τι ενδιαφέρει εμένα θα πρέπει να ενδιαφέρει και εκείνην, 2)να μου λέει που πάει και τι κάνει κι ας μην με ενδιαφέρει 3)να κάνει sex όποτε της το ζητήσω 4)να μην έχει πολλά-πολλά με φίλους γιατί μπορεί να πάρουν τα μυαλά της αέρα 5)και σημαντικότερο να στέκεται δίπλα μου Κυρία, σεμνή πώς να στο πω!!>> . Όταν τελείωσε το ευνουχιστικό του παραλήρημα τον κοίταξα καλά για να δω αν ήταν πράγματι ο παλιός μαθητικός μου φίλος. Αυτός ήταν, πάντα είχε μια τεράστια τρίχα που εξείχε από την μύτη του.
 Μόλις τελείωσε τα λόγια του τράβηξε μια βαθιά τζούρα τσιγάρου με στυλ χαλαρότητας και γέρνοντας λίγο προς το πλάι πιστεύοντας πως: πο ρε πούστη όλα γαμάτα τα χω κάνει στη ζωή μου! Μου ήρθε να ξεράσω πάνω του αλλά αντί γι αυτό φώναξα <<Να σε πληρώσουμεεεεεεεε!>>. Άρχισα να τρέχω μακριά του, ούτε καν χαιρετηθήκαμε. Στο μυαλό μου ήρθε μια ατάκα του Γιώργου από τα παλιά όταν είχαμε σχολάσει <<Οι περισσότεροι γύρω μας έχουν φτιάξει τις σχέσεις τους μοιράζοντας ρόλους, ούτε καν υποψιάζονται το τι είναι πραγματικά ο διπλανός τους, δεν τους ενδιαφέρει καν, απλά χτίζουν το ιδανικό ομοίωμα που θέλουν και ζουν μ’ αυτό! Όλοι παίζουν ρόλους, ο ένας παίζει τον έξυπνο, ο άλλος τον επαναστάτη, η άλλη την γλυκούλα, η άλλη την sexy, ο άλλος τον δάσκαλο, ο άλλος τον πατέρα, ο άλλος τον καλλιτέχνη, ο άλλος τον μπάτσο…Τους γαμάω όλους και ξερνάω την απαίσια παραστασούλα τους>>. Τον κοίταξα χωρίς να καταλαβαίνω για τι μιλάει αλλά μου φάνηκε πως έπρεπε να γνέψω Ναι. Τώρα καταλάβαινα! Μια ματιά γύρω μου το επιβεβαίωσε! Εκείνη τη στιγμή πέρασε και η αιθέρια ύπαρξη που πριν από λίγο είχα ρεζιλευτεί μπροστά της. Την κοίταζα και το σώμα μου έμοιαζε με χιμπατζή…ήταν σαν να είχα για σκουλαρίκια δύο τεράστιες κοτρόνες! Εκείνη γέλασε απαξιωτικά και έφυγε! Ένας γέρος πέρασε δίπλα μου μιλώντας στο τηλέφωνο και φώναζε <<Έτσι είναι το ανθρώπινο είδος, ένα τεράστιο παχύδερμο που αυτομαχαιρώνεται μέχρι να ψοφίσει!>>
 Π.Σ