Άκου Πως Έγινε (2)

Posted: 8 Φεβρουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα
 Βρισκόμουν στο αναπαυτικότατο κάθισμα του υπέροχου αυτοκινήτου μου (συγγραφικές υπερβολές), το πόδι μου τέρμα κουτεπιέ στο γκάζι (έκανα μπαλέτο για 3 μήνες στο ROYAL ACADEMY BALLET OF ΑΧΑΡΝΩΝ) και η εθνική οδός ξεχυνόταν μπροστά μου! Οι άσπρες λωρίδες του δρόμου περνούσαν από κάτω και ήταν σαν να φαγωνόντουσαν από τ’ αμάξι μου, ένοιωθα σαν τον Pacman. Θα πήγαινα να συναντήσω έναν παλιό μου φίλο από το σχολείο λίγο έξω από την Χαλκίδα. Είχα να τον δω κάπου στα 8 χρόνια όταν με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να βρεθούμε για να θυμηθούμε τα παλιά! Α ρε Γιώργο…πόσα  χρόνια! Με τον Γιώργο κάναμε κολλητή παρέα στο σχολείο. Μαζί φάγαμε το πρώτο μας ξύλο από τους μάγκες του σχολείου, μαζί καπνίσαμε το πρώτο μας τσιγάρο, μαζί αλητέψαμε στις πλατείες, μαζί ερωτευόμασταν το ίδιο κορίτσι και μετά παίζαμε μπουνιές για το ποιος θα τα φτιάξει μαζί της παρόλο που εκείνη δεν γνώριζε ούτε καν την ύπαρξή μας! Μαζί είχαμε μοιραστεί τις πιο ειλικρινείς και ελεύθερες στιγμές μας! Α ρε Γιώργο…πόσα χρόνια! Έφτασαααα!
  Με το που έφτασα μια αιθέρια γυναικεία ύπαρξη περνούσε δίπλα από τ’ αμάξι…Φορούσα γυαλιά ηλίου Ray-ban και αποφάσισα να βγάλω το κεφάλι μου έξω από το τζάμι αλα Γεωργούλης όμως το τζάμι ήταν κλειστό και απλά έκανα μια μεγάλη στάμπα της μούρης μου στο τζάμι…πιο πολύ έμοιαζα με τον Γεωργαντά τώρα παρά με τον Γεωργούλη! Παρ’ όλα αυτά κατέβηκα ενθουσιασμένος να συναντήσω τον παλιό μου φίλο! Είχαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία…τον αναγνώρισα από το βάδισμά του, ο Γιώργος περπάταγε σαν το καβούρι δεν μπορούσε να πάει ευθεία γι αυτό και δεν καταφέραμε ποτέ να αγκαλιαστούμε παρόλο που το επιδίωξα! Καθίσαμε σ’ ένα cafe. Είχαμε και οι δύο ένα μεγάλο χαμόγελο ηλιθίων. Ο Γιώργος χάλασε την μελωδική σιωπή μας πετώντας μια λεκτική Χιροσίμα…<<Παντρεύτηκα!>> . Δύο καρφιά στις άκρες των χειλιών μου ακινητοποίησαν το χαμόγελό μου! <<Ναι, ναι εδώ και δύο χρόνια>>. Σιωπή. <<Είμαι καλά, έχω ζεστό φαί, καθαρά σώβρακα, δεν μιλάμε πολύ μεταξύ μας και έτσι έχω την ησυχία μου!>>. Η μυρωδιά της μικροαστίλας διείσδυσε στα ρουθούνια μου και ήταν πιο δυνατή και από τη μυρωδιά του να μπαίνεις σε χωριάτικη παραδοσιακή ταβέρνα! Ξεστόμισα ένα πολύ γρήγορο και ακαριαίο <<Μπράβο>>. <<Ξέρεις δεν έχουμε πολλούς τσακωμούς, έχω επιβάλλει κατά κάποιο τρόπο τους κανόνες μου. Απλοί κανόνες…1)ο,τι ενδιαφέρει εμένα θα πρέπει να ενδιαφέρει και εκείνην, 2)να μου λέει που πάει και τι κάνει κι ας μην με ενδιαφέρει 3)να κάνει sex όποτε της το ζητήσω 4)να μην έχει πολλά-πολλά με φίλους γιατί μπορεί να πάρουν τα μυαλά της αέρα 5)και σημαντικότερο να στέκεται δίπλα μου Κυρία, σεμνή πώς να στο πω!!>> . Όταν τελείωσε το ευνουχιστικό του παραλήρημα τον κοίταξα καλά για να δω αν ήταν πράγματι ο παλιός μαθητικός μου φίλος. Αυτός ήταν, πάντα είχε μια τεράστια τρίχα που εξείχε από την μύτη του.
 Μόλις τελείωσε τα λόγια του τράβηξε μια βαθιά τζούρα τσιγάρου με στυλ χαλαρότητας και γέρνοντας λίγο προς το πλάι πιστεύοντας πως: πο ρε πούστη όλα γαμάτα τα χω κάνει στη ζωή μου! Μου ήρθε να ξεράσω πάνω του αλλά αντί γι αυτό φώναξα <<Να σε πληρώσουμεεεεεεεε!>>. Άρχισα να τρέχω μακριά του, ούτε καν χαιρετηθήκαμε. Στο μυαλό μου ήρθε μια ατάκα του Γιώργου από τα παλιά όταν είχαμε σχολάσει <<Οι περισσότεροι γύρω μας έχουν φτιάξει τις σχέσεις τους μοιράζοντας ρόλους, ούτε καν υποψιάζονται το τι είναι πραγματικά ο διπλανός τους, δεν τους ενδιαφέρει καν, απλά χτίζουν το ιδανικό ομοίωμα που θέλουν και ζουν μ’ αυτό! Όλοι παίζουν ρόλους, ο ένας παίζει τον έξυπνο, ο άλλος τον επαναστάτη, η άλλη την γλυκούλα, η άλλη την sexy, ο άλλος τον δάσκαλο, ο άλλος τον πατέρα, ο άλλος τον καλλιτέχνη, ο άλλος τον μπάτσο…Τους γαμάω όλους και ξερνάω την απαίσια παραστασούλα τους>>. Τον κοίταξα χωρίς να καταλαβαίνω για τι μιλάει αλλά μου φάνηκε πως έπρεπε να γνέψω Ναι. Τώρα καταλάβαινα! Μια ματιά γύρω μου το επιβεβαίωσε! Εκείνη τη στιγμή πέρασε και η αιθέρια ύπαρξη που πριν από λίγο είχα ρεζιλευτεί μπροστά της. Την κοίταζα και το σώμα μου έμοιαζε με χιμπατζή…ήταν σαν να είχα για σκουλαρίκια δύο τεράστιες κοτρόνες! Εκείνη γέλασε απαξιωτικά και έφυγε! Ένας γέρος πέρασε δίπλα μου μιλώντας στο τηλέφωνο και φώναζε <<Έτσι είναι το ανθρώπινο είδος, ένα τεράστιο παχύδερμο που αυτομαχαιρώνεται μέχρι να ψοφίσει!>>
 Π.Σ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s