Άτιτλο

Posted: 12 Φεβρουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Βλέπω ανθρώπους γύρω μου –κοντινούς μου και μη- να έρχονται στο κατώφλι της απελπισίας, να ατενίζουν την αποτρόπαιη θέα της απόγνωσης αυτοπυρπολημένοι. Υπάρχουν κι άλλοι που συνεχίζουν να παίζουν το διεστραμμένο παιχνίδι της αυτοτύφλωσης, να μακιγιάρουν τα θλιβερά συμπτώματα της κενότητας με επιφανειακές αποδράσεις και θεωρίες. Η παρακμή των σχέσεων είναι αιτία της εμπορευματικής κοινωνίας της οποίας ζούμε, τα πάντα έχουν κατακάτσει κάτω από τη σιχαμερή σκόνη του εμπορεύματος.

 Η απόλαυση της προσφοράς δεν σηματοδοτεί τίποτα άλλο από τη θέληση για την ίδια τη ζωή. Είμαι σίγουρος ότι αυτός που έχει δώσει χωρίς να επιδιώκει πίσω οποιοδήποτε αντάλλαγμα κατανοεί απολύτως το πάθος, τη δύναμη και τη χαρά του να ανοίγεται μπροστά του αυτή η πανέμορφη θέα των ασύγκριτων αισθημάτων και απολαύσεων. Τα καλούπια και οι κοινωνικές νόρμες έχουν επιβάλλει τον αηδιαστικό νόμο του δούναι και λαβείν, της αναγκαστικής ανταλλαγής. Από κει ξεκινάει ο νευρωτικός γολγοθάς του καθένα μας, προσπαθώντας να κρατήσουμε αυτό το δυσβάσταχτο βάρος των εμπορικών σχέσεων τα γόνατα λυγίζουν καθημερινά μέχρι να θαφτούμε κάτω από το ίδιο μας το βάρος. Όποιος εξαλείφει την έννοια της ανταλλαγής στις σχέσεις του καλλιεργεί την ελευθερία των απολαύσεων – την θέληση για πραγματική ζωή και στέλνει στο διάολο τις νευρώσεις, την εξουσία και την καταπίεση.
 Ο τροχός του εμπορεύματος και του θεάματος αλέθει χωρίς δισταγμό τις ατομικές επιθυμίες. Και οι ρόλοι απλώνονται σαν καρκίνος…ο γονιός θα εγχειρήσει το παιδί του για να γίνει αυτό που θα ήθελε αυτός, θα του φορέσει τη πανοπλία του μαθητή και θα τον στείλει στο σχολικό σφαγείο, θα του καρφώνει παράσημα και διακρίσεις στην ψυχή…αυτό θα πει περηφάνια και δόξα. Ξοδεύει χρόνο και χρήμα…ωρύεται! Τα πάντα έχει μάθει να τα ζυγίζει, να τα μετράει και να τα ανταλάσσει. Οι σχέσεις όλες θρυμματίζονται κάτω από τις εξαργυρώσεις.
 Ο έρωτας φέρνει μαζί του αυτή την άγρια ομορφιά της χαριστικότητας…δεν υπακούει σε ανταλλάγματα…ένα παιχνίδι για το ποιος θα προσφέρει πιο πολλά…και η απόλαυση δεν αντλείται τόσο από αυτά που παίρνεις αλλά αυτά που δίνεις…! Αλλά βλέπεις τους δήθεν εραστές πως φθίνουν και κυλάνε στον γκρεμό των καταναγκασμών και των ανταλλαγών. Ακόμα κι αν έχουν ξεκινήσει ορμητικά τη σχέση τους με το πανέμορφο αίσθημα της χαριστικότητας – ανιδιοτελούς αγάπης, σύντομα παρασύρονται από την έλλειψη φαντασίας και τις αλληλοαπαγορεύσεις. Σύντομα βλέπεις τις ερωτικές σχέσεις να μεταμορφώνονται σε συμβόλαια ιδιοποίησης του άλλου. Θεωρείς τον σύντροφό σου κτήμα, αποκαλείς ζήλεια την αρρώστια της κτητικότητάς σου. Φυγαδεύεις τις εμμονές σου και ζητάς αποδείξεις και ανταλλάγματα. Και καταλήγει ο έρωτας σε μικροπρέπεια, σ’ ένα ληξιπρόθεσμο δάνειο, νοιώθεις πως δεν ξεχρεώθηκες. Έτσι καταβροχθίζουμε ο ένας τον άλλον…στην φιλία, στον έρωτα αντανακλώνται τα καρκινώματα που φέρνουμε από την καθημερινή αλλοτροίωση.
 Π.Σ
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Πολύ ωραίο κείμενο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s