Άκου Πως Έγινε (3)

Posted: 20 Φεβρουαρίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Η ώρα ήταν δέκα το πρωί, το ξυπνητήρι τσίριζε και χοροπηδούσε όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης όταν πουλάει βιβλία, το έκλεισα, έκανα τα συνηθισμένα τριψιματάκια της μούρης μου στο μαξιλάρι, τεντώθηκα ενώ έβγαζα ταυτόχρονα ήχους που έμοιαζαν με χαλασμένη καφετιέρα. Πλύθηκα και ντύθηκα. Σήμερα είχα όρεξη να παίξω με χρωματισμούς στα ρούχα μου…φόρεσα μπλέ παντελόνι, κόκκινο πουκάμισο, καφέ παπούτσια και καφέ τραγιάσκα για να ταιριάξουν, να αποκτήσουν μια ομοιομορφία. Άνοιξα το ψυγείο για να φάω ένα εξαιρετικό πρωινό -κάθε φορά φαντασιώνομαι ότι θα ανοίξω το ψυγείο και θα βρω ένα πλουσιοπάροχο πρωινό ξενοδοχείου- αντ’ αυτού κάθε φόρα που το ανοίγω βγαίνει ένα ηλεκτρονικό γάντι του μποξ και μου σκάει μία μπουνιά στο κεφάλι για να μου υπενθυμίσει ότι τους τελευταίους δύο μήνες δεν έχω βάλει τίποτα μέσα.

 Άνοιξα την εξώπορτα της πολυκατοικίας μου με την αίσθηση ότι σήμερα ο κόσμος θα είναι λίγο διαφορετικός, ότι τα λουλούδια θα έχουν κατακτήσει τον χώρο που τους αναλογεί, ότι όλες μου οι αισθήσεις θα αποκτήσουν ζωή…δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου και ακούστηκε ένα βαθύ <<σπλιούτς>>. Μόλις είχα πατήσει μια πανέμορφη τεράστια προϊστορική κουράδα, πρέπει να ήταν κάπου στα 2 μέτρα και να ζύγιζε 50 κιλά! Εκείνη την ώρα πέρναγε ένα πυροσβεστικό όχημα, ζήτησα από τον πυροσβέστη να ρίξει με την μάνικα στον πάτο του παπουτσιού μου για να καθαρίσει, εκείνος με σθένος εξαπέλυσε ένα υδάτινο πίδακα προς το μέρος μου με διάμετρο 30 μέτρα και με καθάρισε ολόκληρο, τα μάγουλά μου έμοιαζαν με μπουλτόκ που έχει βγάλει το κεφάλι του έξω απ’ το αμάξι. Τέλεια – Ευχαριστώ αναφώνησα! Άρχιζα να περπατάω προς το Σύνταγμα, έκανα και γω πως κοιτάω το ρολόι μου όπως έκαναν όλοι γύρω μου για να δείξω ότι και γω έχω να πάω κάπου εγκαίρως. Μπροστά μου εμφανίστηκε μία παρουσία με αγγελικό βάδισμα, τα μαλλιά της ήταν φουντωτά και το βλέμμα της έμοιαζε να κεραυνοβολεί και να μεταμορφώνει το κάθε τι που αντίκριζε…την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος! Μετά από δέκα μέτρα συγκέντρωσα όλα τα αποθέματα θάρρους που είχα μέσα μου και ήμουν έτοιμος να της μιλήσω…καθώς άπλωσα το χέρι μου για να τη φτάσω σκόνταψα πάνω σ’ έναν άντρα με στολή των ΔΙΑΣ, δεν πρόλαβα να πω ούτε ένα φωνήεν και αμέσως με μια λαβή αλά Kung Fu Panda με πέταξε σε μια τζαμαρία ενώ όλοι γύρω μου φώναζαν <<Τρομοκράτης, βοήθεια!!!>> . Άρχιζα να τρέχω μαζί με το πλήθος και να φωνάζω και γω <<Τρομοκράτης, βοήθεια!!!>>, έτσι κατάφερα να γλιτώσω, μπήκα γρήγορα-γρήγορα σε ένα cafe που βρήκα μπροστά μου.
 Με το που ηρέμησα και κοίταξα γύρω μου αντίκρισα μια στρατιά από alternative-διανοούμενους-ψαγμένους-Χίπστερ. Όλοι φορούσαν στρογγυλά γυαλιά μυωπίας και μερικοί που δεν είχαν μυωπία, είχαν βγάλει απλά τα τζαμάκια. Μου όρμησε ένας κατευθείαν και με ρώτησε ψιλοεξαγριωμένος <<Πού είναι τα γυαλιά σου;>>. <<Εεεε, τα έχω πάει για service!>> αναφώνησα, <<Πες το βρε αδερφέ και τρομάξαμε, ορίστε πάρε αυτά για πρόχειρα>>, μου είπε και έβγαλε από την τσέπη του ένα ζευγάρι ολοστρόγγυλα γυαλιά. Τα φόρεσα, τι να έκανα, μπρος γκρεμός και πίσω Χίπστερ! <<Κάτσε μαζί μας>>, μου πρότεινε ο νεαρός  διανοούμενος φτιάχνοντας την χωρίστρα του. <<Βεβαίως>>, ξεστόμισα (ο γολγοθάς μόλις άρχιζε). Έκατσα και ένας από την παρέα μόλις είχε πάρει τον λόγο…<<Κοιτάχτε θέλω να ανεβάσω αυτό το θεατρικό έργο του Ντοστογιέφσκι γιατί παρασύρει μέσα μου ένα ποτάμι συναισθημάτων, μια ουτοπία των αισθήσεων…είναι ένα έργο επαναστατικό που απαιτεί επαναστατικούς καλλιτέχνες, επαναστατικό σκηνοθέτη, επαναστατικά σκηνικά, επαναστατικούς φωτισμούς…>>…<<και επαναστατική ταξιθέτρια>> συμπλήρωσα –με μια επίδειξη χιούμορ- και περίμενα να γελάσουμε όλοι και να χτυπήσουμε ο ένας τον ώμο του άλλου, αλλά αντί γι αυτό όλοι έπιασαν βαθυστόχαστα τα σαγόνια τους για κάνα 20λεπτο και μετά αυτός που μίλαγε πριν φώναξε <<Ναι έχει δίκιο, χρειάζεται και επαναστατική ταξιθέτρια…!>>. Εκείνη την ώρα φαντάστηκα ένα θερμόμετρο της ηλιθιότητας να χτυπάει κόκκινο και ένα τούβλο να προσγειώνεται στο κεφάλι μου και να γίνεται κομματάκια. Όλοι στο τραπέζι με κοίταζαν με θαυμασμό…Είχα γίνει το είδωλο των alternative-διανοούμενων-Xίπστερ!! <<Μπράβο>> είπε ένας στρογγυλογυάλης διανοούμενος στο τραπέζι <<και χρειάζεται και ένας επαναστατικός ταμίας>>. <<Βεβαίως>> αποκρίθηκα, η Χιπστεριά είχε κατακλύσει κάθε μου κύτταρο, <<πρέπει να είναι επαναστάτης ο ταμίας για να ‘ναι και επαναστατικός ο τρόπος που θα εισπράττει τα 20 ευρώ από τους θεατές>>. Κατευθείαν όλοι ξέσπασαν σε παλαμάκια, μια ιδέα-πυρήνας εξέγερσης στο καπιταλιστικό σύστημα μόλις είχε γεννηθεί! Μέσα στο cafe ακολούθησε πανζουρλισμός, άλλοι πανηγύριζαν ανταλλάσοντας καζάκες, άλλοι πετούσαν τραγιάσκες στον αέρα και άλλοι καθάριζαν καυλωμένοι τα γυαλιά τους. Εντάξει, είπα στον εαυτό μου, την πήρες την δόση πραγματικότητας και σήμερα. Έφυγα γρήγορα και άρχισα να περπατάω, σκεφτόμουν ότι τελικά αυτός που μυείται στην ηλιθιότητα είναι πραγματικά ανίκητος, δεν μπορείς καν να σταθείς απέναντι του. Και στο μυαλό μου γυρνάει η φράση ενός βρετανού φιλοσόφου που έλεγε Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί!
 Π.Σ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s