Αρχείο για Μαρτίου, 2013

 Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.
Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.
Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.
 Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι’ αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ’ άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ’ άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από ‘να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.
 Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.
Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ’ αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα…
Advertisements

Η βόλτα στην γειτονιά μου είναι το δεύτερο σε ιεραρχία πράγμα που απολαμβάνω τόσο πολύ στη ζωή μου…(το πρώτο δεν το χω ανακαλύψει ακόμα). Σήμερα η βόλτα στη γειτονιά μου φάνταζε ελπιδοφόρα…κράταγα τον ήλιο για μπαλόνι πάνω από το κεφάλι μου (ποιητικό ήταν αυτό) και περπατούσα ανέμελα, ένα απαλό αεράκι πήγαινε τα μαλλιά μου προς τα πίσω σαν το χάδι μιας γυναίκας…εντάξει μην φανταστείτε και πολλά μαλλιά…ούτε και μαλλί αλά τέρενς κουικ αλλά ούτε και καμιά αλογοουρά, ούτε και Afro κούρεμα, λίγα και κάλα γοητευτικά χνουδάκια! Όπως περπατούσα έπεσα πάνω στο συνοικιακό μου video club, δεν θυμόμουν καν από πότε είχα να έρθω, δεν ξέρω καν αν είχαν διαγράψει το λογαριασμό μου.

 Μόλις πέρασα το κατώφλι είχε αρκετό κόσμο…Ανέβηκα στον πάνω όροφο του μαγαζιού αλλά εκεί δεν υπήρχε ούτε ένας, αναρωτήθηκα το γιατί…άρχιζα να κοιτάω τις ταινίες…είχε Κισλόφσκι, Πολάνσκι, Ταρκόφσκι, Λύντς, Μπέργκμαν, Παζολίνι…μόλις κατάλαβα γιατί στον πάνω όροφο δεν πατούσε το πόδι του άνθρωπος. Κατέβηκα ξανά στο ισόγειο για να ανακαλύψω για τι είδους ταινίες ενδιαφερόταν τόσος κόσμος, να αφουγκραστώ λίγο τον πολιτισμικό πήχη της Ένδοξης Ελλάδος. Άρχιζα να κοιτάω τίτλους και εξώφυλλα ταινιών…η πρώτη που αντίκρισα ήταν το θρυλικό, επαναστατικό και χιλιοβραβευμένο <<Αν>>… του Χριστόφορου Παπακαλιάτη , ξαφνικά μια κοπέλα δίπλα μου κάνει ένα θεαματικό τάκλιν και ένα αστραπιαίο κεφαλοκλείδωμα και μου αρπάζει το dvd από τα χέρια με λυσσαλέα μανία και αρχίζει να τσιρίζει <<Το Αν, το Αν του Χριστόφορουυυυυυυυ!!!!!! Έχω ψάξει σε όλα τα video clubs….Επιτέλους!>>. Φοβήθηκα  και ντράπηκα τόσο πολύ, δεν είχα ξανανιώσει ποτέ έτσι, ούτε στο σχολείο όταν με ξεβράκωναν οι φίλοι μου στο προαύλιο μπροστά σε όλους, το ύφος μου πρέπει να έμοιαζε σαν σκιαγμένο 15χρονο που ψελλίζει! Για να ξεχαστώ συνέχισα να εξερευνώ κι άλλον πολιτισμικό θησαυρό. <<Η Ακλόνητη Μπουνιά 2>>, αυτή είναι τρομερή ταινία φώναξε ένας χοντρός δίπλα μου <<το χω δει 5 φορές>>, πήγα να του πω – σου φαίνεται- αλλά δίστασα μπροστά στον φόβο μην με φάει, <<αυτές θα τις ρουφήξω όλες σήμερα>> μου είπε χαμογελώντας και μου έδειξε τι είχε διαλέξει, <<Το Υποβρύχιο Χαστούκι 5>>, <<Το Εναέριο Τακουνάκι 6>>, <<Ιπτάμενα Κλωτσομπουνίδια 7>>. <<Εξαιρετικά φαίνονται>> ξεστόμισα και με μικρά κοφτά πλάγια βηματάκια του δήθεν χαζεύω ταινίες απομακρύνθηκα! Τελικά είπα να δοκιμάσω και γω να γευτώ λίγο πολιτισμικό θησαυρό και διάλεξα το <<Ο Σκληροτράχυλος Δολοφόνος Με Τα Εγκεφαλικά>>…για εξώφυλλο είχε αυτό http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://www.bodytalk.gr/wp-content/uploads/2011/09/Panagiwths-Petrakis-mesa31.jpg&imgrefurl=http://www.bodytalk.gr/?friends%3D%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25B9%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2583-%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B7%25CF%2583&h=652&w=740&sz=141&tbnid=A_gcleAl1cYrjM:&tbnh=90&tbnw=102&zoom=1&usg=__4p2_4WNeqd73SujptE2ZrSmy8qg=&docid=myHIcA8hknPPAM&hl=en&sa=X&ei=IuY1Ub-jNvH44QS5tIGoAQ&ved=0CEAQ9QEwAw&dur=620.
 Έφυγα γέματος τύψεις γι αυτό που είχα διαπράξει…είχα κρύψει την ταινία στο εσώρουχό μου φοβούμενος ότι μπορεί να με βάλουν φυλακή για τη καλλιτεχνική βόμβα που κουβαλούσα. Οι σκέψεις μου σταμάτησαν όταν χτύπησε το κινητό μου…Ήταν μια κοπέλα που χα γνωρίσει σ’ ένα μπαρ, ήθελε να βρεθούμε….Σπίτι μου!!  Μόλις το έκλεισα έκανα ένα πανηγυρικό break dance στη μέση του δρόμου και γύρισα σπίτι τραγουδώντας γεμάτος χαρά…κάτι μου έλεγε ότι αυτή η κοπέλα ήταν για μένα, ότι θα με συντρόφευε μέχρι τα βαθιά γεράματα, δεν την είχα γνωρίσει καλά παρ’όλα αυτά είχα πολύ καλό προαίσθημα!
 Η ώρα ήταν 9, σε λίγο θα εμφανιζόταν, είχα άγχος και το χαμόγελο ενός ηλίθιου που προσμένει το απρόσμενο. Είχα στρώσει το τραπέζι που θα τρώγαμε, είχα μαγειρέψει δυο μπριζολάκια και λίγο ρύζι, τα είχα κρατήσει στο ψυγείο για μια ιδιαίτερη στιγμή σαν αυτήν. Σαν αυτήν. Χα! Το κουδούνιιιιιιιι…πο…κοίταξα τον καθρέφτη μου…Αααααα τι είναι αυτό…Τι μούρη είναι αυτή;…άλλαξα το ύφος μου μήπως βελτιώσω την μούρη μου…! Ανοιξα την πόρτα…<<Γειαα, τι κάνεις;>> μου είπε, ήταν πολύ όμορφη!! Πάω να απαντήσω και απ’ το άγχος μου βγαίνει μια ψιλή φωνή σαν του Ταμπάκη <<Καλάάά>>. Το προσπέρασε αμήχανα κι έκατσε στο τραπέζι <<Α καλέ τι ετοίμασες εδώ, σιγά, δεν έπρεπε να μπεις στο κόπο>>…<<Ε σκέφτηκα ότι θα πεινούσαμε κι είπα να φτιάξω κάτι απλό>> της απάντησα και χάρηκα που ξαναβρήκα τον τόνο της φωνής μου! Έβαλα κρασί στα ποτήρια μας και ταυτόχρονα της έριχνα φευγαλέες ματιές, προσπαθώντας να απομνημονεύσω την μορφή της!! Έκατσα. <<Δεν μου χεις πει με τι ασχολείσαι;>> με ρώτησε και ήπιε λίγο κρασί. <<Ε τίποτα ιδιαίτερο, άνεργος..εσυ;>>, <<Εγώ δουλεύω στην μη κερδοσκοπική οργάνωση Ψ.Π.Κ>>. Στην αρχή νόμιζα ότι φτερνίστηκε και πήγα να της δώσω χαρτοπετσέτα αλλά έκανα λάθος…<<Ψ.Π.Κ; Τι είναι αυτό>>…<<Δεν την ξέρεις;;;; Είναι η περίφημη οργανωση Ψήφισε Πάνο Καμμένο>>…Το υποσυνείδητο μου σκάναρε κατευθείαν εικόνα: http://www.google.gr/imgres?um=1&hl=en&sa=N&biw=1920&bih=883&tbm=isch&tbnid=CpETqv1q-VMcAM:&imgrefurl=http://videotex.gr/%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7-%25CE%25B8%25CE%25AC%25CF%2583%25CE%25BF-%25CE%25BF-%25CF%2580%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582-%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25BC%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582/&docid=VAQRRAdIUU0SRM&imgurl=http://videotex.gr/uploads/Panos_Kammenos_1.jpg&w=600&h=386&ei=nvI1UfHDNcbV4gTq8oG4AQ&zoom=1&ved=1t:3588,r:8,s:0,i:101&iact=rc&dur=3911&sig=101913805142309095667&page=1&tbnh=178&tbnw=274&start=0&ndsp=28&tx=113&ty=53. Το ξερα, το ξερα, δεν μπορεί να ήμουν τόσο τυχερός!!! Τι να έλεγα, ας μαζευτούν όλοι οι σοφοί της ιστορίας να μου πουν τι σκατά να της απαντούσα..!! Αρκέστηκα στο <<Μμμμ, ωραία>>. Εκείνη όμως δεν σταμάτησε…συνέχισε να πυροβολεί κάθε ίχνος αληθινής σκέψης που είχε απομείνει στο τόπο τούτο…<<Μ’ αρέσει που δουλεύω για ένα άνθρωπο φιλελεύθερο, με όραμα και σχέδιο για την εξέλιξη της πατρίδος μου…>>, <<Ζήτω, γιουχου, ντριιιιινννν, γκουγκουγκουγκου, πρααα,τσικλκς,τσακφσδ, πρρρρ>> ήταν μερικοί από τους ήχους που ήθελα να βγάλω από την στοματική μου κοιλότητα!  Εκείνη όμως συνέχιζε…<<Θεωρώ τον Πάνο Καμμένο κατά βάθος αντιεξουσιαστή>>…κάπου εκεί το κρασί μου έκατσε στο λαιμό και άρχισα να βήχω…αποφάσισα να μπω στην διαστροφική θύελλα της ηλιθιότητας και της απάντησα, <<Ναι, νομίζω τον είχα δει και σε μια συνέλευση της Villa Amalias>>, εκείνη όμως ήταν αποφασισμένη να νικήσει το πυγμαχικό αγώνα γελοιότητας που ανοίξαμε…<<Ναι μπράβο κάτι θυμάμαι, είχε βγάλει ένα εξαίρετο λόγο στα γραφεία της Villas Amalias, αλλά αυτούς δεν τους πολυπάει μεταξύ μας απ’ ότι μου ‘χουν πει γιατί είναι λίγο συντηρητικοί>>. Ο ήχος Ζζζζμπομπινν και αλλεπάλληλα αυτοχαστούκια γέμισαν το φόντο του μυαλού μου! Έπρεπε να αλλάξω θέμα quickly!! <<Θές να δούμε καμιά ταινία;>>…<<Ναιιιιι, τέλεια! Έχω να δω πολύ καιρό>>. Φυσικά θα έβαζα το << Ο Σκληροτράχυλος Δολοφόνος Με Τα Εγκεφαλικά>>, αυτό μας άρμοζε..!
 Η ταινία άρχιζε…σσστ….ένας επιβλητικός τρομακτικός ήχος έκανε την εισαγωγή και σιγά-σιγά άνοιγε το πλάνο στον πρωταγωνιστή-δολοφόνο ο οποίος βρισκόταν στο γυμναστήριο http://www.google.gr/imgres?um=1&hl=en&sa=N&biw=1920&bih=883&tbm=isch&tbnid=fwVoiCHhsFOHPM:&imgrefurl=http://www.onlycy.com/12215-%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25B9%25CF%258E%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25BFk-%25CE%25BC%25CF%2585%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC&docid=dwpliB9I5p_qVM&imgurl=http://www.onlycy.com/wp-content/uploads/2010/12/petrakis4.jpg&w=500&h=609&ei=9Ok1UZSPN_LE4gT8-4GwAQ&zoom=1&ved=1t:3588,r:12,s:0,i:113&iact=rc&dur=3676&sig=101913805142309095667&page=1&tbnh=190&tbnw=174&start=0&ndsp=31&tx=62&ty=48 και με αυτό το ύφος έλεγε σε μια όμορφη γυμνασμένη κοπέλα απέναντί του <<Θα σε ξεκοιλιάσω καριολάκι..>>…Κάπου εκεί ο σεφερλής έπρεπε να του κάνει μήνυση γιατί του κλέβει την δόξα και τη φήμη…με πιασε νευρικό-σπαστικό γέλιο που ούτε οι μπουνιές του Ζαμπίδη δεν μπορούσαν να το σταματήσει, ενώ η άλλη δίπλα μου με κοίταζε σαστισμένη και μου έλεγε <<πας καλά παιδάκι μου, τι γελάς; Με βγάζεις έξω από το mood>>….εεεε αυτό ήταν ήμουν σίγουρος ότι θα πάθω ανακοπή λόγω γέλιου. Άνοιξα την πόρτα κι άρχισα να τρέχω μακριά, όταν μου πέρασε το γέλιο έκατσα σ’ ένα παγκάκι, αποφάσισα να κοιμηθώ εδώ απόψε…Μόνος.
Ο ύπνος με πήρε γλυκά και το όνειρό μου είχε κάτι απ’ αυτή την μελωδία http://www.youtube.com/watch?v=Q4OBiE0TQH8
 Π.Σ