Αρχείο για Ιουνίου, 2013

Στον Θ.

Posted: 9 Ιουνίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Από το σημείο που βρίσκομαι περνούν πολλοί άνθρωποι και ιδιαίτερα πολλές γυναίκες. Λόγω της συγκυρίας η προσοχή μου πέφτει πάντα σε αυτές. Περνούν ασταμάτητα κι εγώ δεν μπορώ παρά να τις κοιτάζω και να ασχολούμαι μαζί τους. Η ασχολία μου όμως αυτή βασίζεται ως επί το πλείστον στη φαντασία και τις υποθέσεις για να πω την αλήθεια. Βλέπετε, εδώ που είμαι μπορώ να δω μόνο τα πόδια τους κι αυτά όχι πάνω από τον αστράγαλο. Αυτό συμβαίνει γιατί βρίσκομαι σε ένα υπόγειο, το παράθυρο του οποίου δεν προεξέχει παραπάνω από είκοσι πόντους από το έδαφος, περιορίζοντας μου το οπτικό πεδίο σε αυτό το επίμαχο μέρος του γυναικείου σώματος.

Μπορώ λοιπόν να ισχυριστώ ότι έχω γίνει ειδήμον στο συγκεκριμένο σημείο καθώς όσο δεν βγαίνω από το υπόγειο ή όσο δεν έρχονται αυτές μέσα στο υπόγειο, είμαι αναγκασμένος να κρίνω και να βγάζω συμπεράσματα αποκλειστικά και μόνο από αυτό. Μάλιστα, η κατάσταση αυτή συνεχίζεται εδώ και τόσο πολύ καιρό που μπορώ να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα ξεχωριστά για κάθε μια από αυτές που βλέπω να περνούν. Πλέον, είμαι σε θέση να καταλάβω αν τα πόδια που διαβαίνουν απλά σέρνονται μέχρι το σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλεία ή αν κατευθύνονται ανέμελα στη διπλανή καφετέρια όπως και αν τα πόδια ανήκουν σε ντόπια ή μετανάστρια. Μπορώ να ξεχωρίσω το στιβαρό και γεμάτο αυτοπεποίθηση βηματισμό μιας ολοκληρωμένης γυναίκας από το νωχελικό περπάτημα μιας πιτσιρίκας που θέλει απλά να προκαλέσει χωρίς τελικά να δοθεί όπως επίσης μπορώ να καταλάβω πόσο πρόσθετο βάρος από τις αμαρτίες του παρελθόντος επιβαρύνουν τα εκάστοτε πόδια. Ταυτόχρονα, αντλώ πληροφορίες και από το ίδιο το υπόδημα εκτός από τον τρόπο βαδίσματος καθώς ως γνωστόν τα παπούτσια μπορούν να δώσουν αρκετά κοινωνικά και ταξικά στοιχεία για το άτομο που τα φοράει. Δεν είναι ίδιο το να φοράς ψηλοτάκουνες γόβες και το να φοράς σκισμένα πάνινα παπούτσια…

Το ερώτημα που γεννάται απ’ όλα αυτά λοιπόν είναι εύλογο. Αφού μπορείς να ξέρεις τόσο πολλά βλέποντας τόσο λίγα και απ’ τη στιγμή που τα συμπεράσματα σου είναι αποτελέσματα ενδιαφέροντος και βαθειάς παρατήρησης, γιατί δεν βγαίνεις έξω για να δεις τη συνολική εικόνα ή για να εκδηλώσεις το ενδιαφέρον σου σε ένα τελείως άλλο επίπεδο; Η απάντηση είναι εξίσου εύλογη με το ίδιο το ερώτημα. Αν μπορώ να διαπιστώσω τόσο πολλά από εδώ που βρίσκομαι απλά κοιτάζοντας τα πόδια τους, τρομάζω πολύ στην ιδέα του πόσο πολλά θα μπορέσω να καταλάβω αν κοιτάξω βαθειά μέσα στα μάτια τους.

 Π.Σ

Μίλησε μου λίγο για της μέρες που ζούμε…Τις μέρες που φτύνουν χολή σε κάθε βήμα τους, που περπατάνε αργά σαν φυματικές γριές και στο πέρασμά τους γρατζουνάνε τις ψυχές μας μ’ αυτά τα τεράστια νύχια τους που τα λες λεπτά.
Στις μέρες αυτές πεθαίνουμε από πίδακες εξουσιαστικού νερού. Μεταλλάξαμε το ζωτικό στοιχείο της φύσης μας σε πηγή θανάτου…χαχαχαχαχα, φανταστικό! Αύρες…τις ονομάσανε. Αύρες θανάτου. Ο Κέμαλ απαγορεύτηκε στα σχολεία ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ τη θρησκεία μας και διαποτίζει τα μυαλά των παιδιών με επαναστατικές σκέψεις. Οι διευθύντριες σχολείων σπεύδουν να επαληθεύσουν εμμονικά στίχο προς στίχο το τραγούδι. Ποιος Κεμάλ κύριοι; Εδώ είναι Ελλάδα. Εδώ είμαστε χριστιανοί. Εδώ η εκπαίδευση είναι ιδιοκτησία χτισμένη με φαντάσματα. Εδώ είμαστε πέτρινοι. Α να οι νεοναζί παρελαύνουν δημοκρατικά στην πλατεία της πόλης μας. Τι κάνουν; Μαχαιρώνουν; Ε εντάξει ελεύθερο καθεστώς είμαστε, ας μαχαιρώσουν μερικούς.
Έτσι έχει η κατάσταση των βρώμικων ημερών μας, παραλείποντας πολλά από τα γεγονότα. Πόση ομορφιά θα πνίξουμε ακόμη; Οι επιθυμίες και οι απολαύσεις στραγγαλίζονται κάθε μέρα. Γι αυτό χρειάζεται ένας μηχανισμός που θα μας γεμίσει υποκατάστατα με εικονικές ρίζες, όπως ο Θεός, η Πατρίδα, το Έθνος, η Ομάδα ποδοσφαίρου κ.α.
Στον καθένα μας θα μοιραστεί μια κοινωνική ταυτότητα – ρόλος που είναι υποχρεωμένος να παίξει…και το πιστεύουν, πιστεύουν πως είναι καλοί υπάλληλοι, καλοί δάσκαλοι, καλοί σύζυγοι, καλές νοικοκυρές. Ακόμα κι αυτοί που θα αρνηθούν την <<κοινωνική>> ταυτότητα θα αποκτήσουν με το ζόρι. Θα ονομαστούν κουκουλοφόροι, περιθωριακοί, τρομοκράτες. Όλοι πρέπει να ανήκουμε σε μια κάθετη <<κοινωνική>> στήλη και να αποκτούμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Είναι αναγκαίο, ειδικά στις μέρες τούτες, να αποκτήσουμε μια Ιστορία…μια Ιστορία για να μην νοιώθουμε ότι ήρθαμε από το πουθενά…Μια Ιστορία πλασματική, κατεργασμένη στο να χτίζει το ψευδό-εθνικό ιστό και να αποδιώχνει οτιδήποτε προσβλητικό για το << Έθνος>>. Σ΄ όλα σχεδόν τα κράτη οι νίκες της Ιστορίας εξιδανικεύονται οι ήττες ελαχιστοποιούνται, αποδίδονται συνήθως σε κακές συμπτώσεις ή προδοσίες και φυσικά τα κίνητρα των πολέμων αγιοποιούνται, ηρωοποιούνται και παίρνουν την ψευδο-σημασία που της ορίζει ένα καθεστώς. Σε τελευταία ανάλυση χτίζει πάνω στην ενόρμηση του ανθρώπου για κοινωνικοποίηση αυτό το εικονικό <<ψευδό-εμείς>> που κρύβει μέσα του τον πιο θλιβερό ατομικισμό και την φαντασιακή ύπαρξη του Άλλου- του Εχθρού- του Ξένου.
Και το μίσος γίνεται πιλοτήρια δύναμη στην ζωή. Αντιστρέφεται η απέχθεια που έχεις για τον ίδιο σου τον εαυτό, η απέχθεια που κρύβεις για όλες τις καταπιέσεις που δέχτηκες, για όλα τα επίπεδα βίαιης κοινωνικοποίησης. Το αντικείμενο μίσους σου γίνεται ο Άλλος, κάποιος πρέπει να γίνει!! Είναι Εύκολο, είναι πλασματικά λυτρωτικό να μην είσαι συ ο σκατένιος, ο άχρηστος αλλά ο Εβραίος, ο Νέγρος, ο Άραβας. Διότι δεν κουράζεσαι στα δύσβατα μονοπάτια της σκέψης και της αμφισβήτησης, είναι κάπως άβολα, είναι προτιμότερη η γρήγορη μεταστροφή του μίσους στο να νοιώσεις δυνατός, να θρέψεις τον εγωκεντρισμό, να προστατέψεις την πληγωμένη ύπαρξη σου για όλα αυτά που θα ήθελες να είσαι και δεν μπόρεσες.
Είναι οι μέρες που τα σημάδια της ψυχής ξεπροβάλλουν, τερατώδη, άμορφα σαν το νερό που καταλήγει στον υπόνομο.

Π.Σ

Των αμετανόητων αμαρτωλών, των αφηρημένων ρομαντικών, των αντίξοων συνθηκών, των αγέραστων παιδιών, των ακούσιων ενεργειών, των άπορων, των άνεργων, των άθεων, των αλλόθρησκων, των αναρχικών, των άβολων καναπέδων, των άχρηστων σκουπιδιών, των αμόρφωτων, των αναλφάβητων, των ανεπίδεκτων μαθητών, των άνισων όρων, των αυταρχικών, τον άρτον ημών των επιούσιον, των ατελείωτων διαδρομών, των αναδυόμενων αφροδιτών, των αγροτών, των ακέφαλων καβαλάρηδων, των αποκλεισμών, των αγίων, των άθλιων, των μαγικών αυλών, των αγροίκων, των γαμήκων, των απλών, των ανθρώπων, των απάνθρωπων, των αταξίδευτων καραβιών, των αμέτρητων προγόνων, των αντιφασιστικών πορειών, των ανίκανων, των απένταρων, των απλήρωτων λογαριασμών, των αθώων φυλακισμένων, των αφανών ηρώων, των αδύναμων, των ανάποδων χαμόγελων, των αδιέξοδων, των αδιαμαρτύρητων, των κατά βάθος αντιεξουσιαστών πρωθυπουργών, των αμερόληπτων δημοσιογράφων, των αφεντικών, των αλλοίμονο, του αδύνατον, του άλλο εσύ κι άλλο εγώ, των ανέκφραστων προσώπων, των απρόσωπων ψυχών, των αγέλαστων, των ασυγκίνητων, των αμερικάνικων ταινιών, των αφιλόξενων, των αδικημένων, , των αλληγορικών ιστοριών, της άμεσης δράσης, της άλλης φάσης, των Α΄ εθνικών, των αφηρημένων εννοιών, των αναπτερωμένων ηθικών, των ανεγκέφαλων, των ανισσόροπων, των αναίσθητων, των αναβολών, των πέντε αισθήσεων, της άλφα βήτα και των αρχών, χώρα των αθηναίων, των αφγανών, των αείμνηστων ηγετών, των ασφαλιστικών εταιρειών και των ανασφαλειών, των αγεφύρωτων διαφορών, των ανεκπλήρωτων ευχών, των αστείων στιγμών, των αρχείων, των αμέτρητων πάντων, του αύριο, του ανάθεμα, της απάτης, της αγάπης, της χαμένης αθωότητας, της αγνότητας, της αρμονίας και της απλότητας. Ο τόπος μου ελεύθερος από στερήσεις, ήρωες και είδωλα θα ήταν έτοιμος να απογυμνωθεί.

Π.Σ