Πέτρινα χρόνια Πέτρινοι άνθρωποι

Posted: 5 Ιουνίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Μίλησε μου λίγο για της μέρες που ζούμε…Τις μέρες που φτύνουν χολή σε κάθε βήμα τους, που περπατάνε αργά σαν φυματικές γριές και στο πέρασμά τους γρατζουνάνε τις ψυχές μας μ’ αυτά τα τεράστια νύχια τους που τα λες λεπτά.
Στις μέρες αυτές πεθαίνουμε από πίδακες εξουσιαστικού νερού. Μεταλλάξαμε το ζωτικό στοιχείο της φύσης μας σε πηγή θανάτου…χαχαχαχαχα, φανταστικό! Αύρες…τις ονομάσανε. Αύρες θανάτου. Ο Κέμαλ απαγορεύτηκε στα σχολεία ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ τη θρησκεία μας και διαποτίζει τα μυαλά των παιδιών με επαναστατικές σκέψεις. Οι διευθύντριες σχολείων σπεύδουν να επαληθεύσουν εμμονικά στίχο προς στίχο το τραγούδι. Ποιος Κεμάλ κύριοι; Εδώ είναι Ελλάδα. Εδώ είμαστε χριστιανοί. Εδώ η εκπαίδευση είναι ιδιοκτησία χτισμένη με φαντάσματα. Εδώ είμαστε πέτρινοι. Α να οι νεοναζί παρελαύνουν δημοκρατικά στην πλατεία της πόλης μας. Τι κάνουν; Μαχαιρώνουν; Ε εντάξει ελεύθερο καθεστώς είμαστε, ας μαχαιρώσουν μερικούς.
Έτσι έχει η κατάσταση των βρώμικων ημερών μας, παραλείποντας πολλά από τα γεγονότα. Πόση ομορφιά θα πνίξουμε ακόμη; Οι επιθυμίες και οι απολαύσεις στραγγαλίζονται κάθε μέρα. Γι αυτό χρειάζεται ένας μηχανισμός που θα μας γεμίσει υποκατάστατα με εικονικές ρίζες, όπως ο Θεός, η Πατρίδα, το Έθνος, η Ομάδα ποδοσφαίρου κ.α.
Στον καθένα μας θα μοιραστεί μια κοινωνική ταυτότητα – ρόλος που είναι υποχρεωμένος να παίξει…και το πιστεύουν, πιστεύουν πως είναι καλοί υπάλληλοι, καλοί δάσκαλοι, καλοί σύζυγοι, καλές νοικοκυρές. Ακόμα κι αυτοί που θα αρνηθούν την <<κοινωνική>> ταυτότητα θα αποκτήσουν με το ζόρι. Θα ονομαστούν κουκουλοφόροι, περιθωριακοί, τρομοκράτες. Όλοι πρέπει να ανήκουμε σε μια κάθετη <<κοινωνική>> στήλη και να αποκτούμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Είναι αναγκαίο, ειδικά στις μέρες τούτες, να αποκτήσουμε μια Ιστορία…μια Ιστορία για να μην νοιώθουμε ότι ήρθαμε από το πουθενά…Μια Ιστορία πλασματική, κατεργασμένη στο να χτίζει το ψευδό-εθνικό ιστό και να αποδιώχνει οτιδήποτε προσβλητικό για το << Έθνος>>. Σ΄ όλα σχεδόν τα κράτη οι νίκες της Ιστορίας εξιδανικεύονται οι ήττες ελαχιστοποιούνται, αποδίδονται συνήθως σε κακές συμπτώσεις ή προδοσίες και φυσικά τα κίνητρα των πολέμων αγιοποιούνται, ηρωοποιούνται και παίρνουν την ψευδο-σημασία που της ορίζει ένα καθεστώς. Σε τελευταία ανάλυση χτίζει πάνω στην ενόρμηση του ανθρώπου για κοινωνικοποίηση αυτό το εικονικό <<ψευδό-εμείς>> που κρύβει μέσα του τον πιο θλιβερό ατομικισμό και την φαντασιακή ύπαρξη του Άλλου- του Εχθρού- του Ξένου.
Και το μίσος γίνεται πιλοτήρια δύναμη στην ζωή. Αντιστρέφεται η απέχθεια που έχεις για τον ίδιο σου τον εαυτό, η απέχθεια που κρύβεις για όλες τις καταπιέσεις που δέχτηκες, για όλα τα επίπεδα βίαιης κοινωνικοποίησης. Το αντικείμενο μίσους σου γίνεται ο Άλλος, κάποιος πρέπει να γίνει!! Είναι Εύκολο, είναι πλασματικά λυτρωτικό να μην είσαι συ ο σκατένιος, ο άχρηστος αλλά ο Εβραίος, ο Νέγρος, ο Άραβας. Διότι δεν κουράζεσαι στα δύσβατα μονοπάτια της σκέψης και της αμφισβήτησης, είναι κάπως άβολα, είναι προτιμότερη η γρήγορη μεταστροφή του μίσους στο να νοιώσεις δυνατός, να θρέψεις τον εγωκεντρισμό, να προστατέψεις την πληγωμένη ύπαρξη σου για όλα αυτά που θα ήθελες να είσαι και δεν μπόρεσες.
Είναι οι μέρες που τα σημάδια της ψυχής ξεπροβάλλουν, τερατώδη, άμορφα σαν το νερό που καταλήγει στον υπόνομο.

Π.Σ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s