Χάρισες Αέρα

Posted: 11 Ιουλίου 2013 in Σκέψεις-Κείμενα

Σε είδα στο μισοσκόταδο

Είδα την πλάτη σου μισοσκεπασμένη με φως

Και οι ζωγράφοι τρώγαν αγριεμένοι τα πινέλα τους

Σε κοιτάζω με το φουστάνι σου να απλώνει

Να γίνεται πάπλωμα να ξαπλώσουμε

Και δεν περπατώ πια σε τσιμέντο

Περπατώ στα υπέροχα χέρια σου

Στα μαλλιά σου που με κάνουν να ξεχνώ τον θάνατο

Έλα να γελάσουμε με την φαιδρότητα του κόσμου

Να κάψουμε πληγές μας

Να αλλάξουμε τον κόσμο πριν προλάβει αυτός

Έτσι θα ζω

Με την αγωνία να βρίσκω τα μάτια σου κάθε μέρα

Να αιμορραγώ σαν άγριο ζώο στις όμορφες μέρες σου

Να λέω ένα σωρό άχρηστες λέξεις μέχρι την ευτυχισμένη παύση

Την παύση του φιλιού σου

Εκεί κατοικούν τελικά τα φτερά

Θα μαι μέσα σου και θα σε κοιτώ

Και θα μάθω τότε για το άχρονο

Θα χω πάρει το μερίδιο μου σαν άγγελος και γω

Σαν άγγελος εξόριστος απ’ το σκοτάδι

Να αφρίζουν οι θάλασσές σου όταν θα σ’ έχω στα χέρια μου

Δυνατά, άγρια, ήρεμα σαν φωτιά

Έλα αγάπη μου

Να δεις να ανοίγει η πόρτα

Να μπαίνει αργά το πιο ωραίο φως που έχεις αντικρίσει

Ανοιξέ μου…άνοιξε άγγελε τα φτερά

Ρίξε με από ψηλά που θα ‘μαστε

Κι άσε με να πέφτω.

  Π.Σ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s