Αρχείο για Δεκέμβριος, 2013

 Αγαπημένε Άγιε Βασίλη φέτος θα ήθελα μια μεγάλη φτερούγα από κοτόπουλο. Θέλω να ναι πολύ μεγάλη. Πολύ. Θέλω να μπορώ να τη τρώω και να σκεπάζομαι μ’ αυτή ταυτόχρονα. Και μετά να μπορώ να τη φοράω και να πετάω. Θέλω να πάρω τη φτερούγα μου και να κατοικήσω στη γη που υπάρχουν άνθρωποι και ζώα και ήλιος και δέντρα. Δε θέλω παιχνίδια! Θέλω δέντρα πραγματικα Άγιε Βασίλη, όχι αυτά τα ψεύτικα που κατεβάζουμε από το πατάρι και τους φοράμε σκουλαρίκια σε όλα τα κλαδιά και τα φύλλα τους μυρίζουν ναφθαλίνη. Επίσης μην έρθεις από την καμινάδα γιατί έχει στουμπώσει. Γιατί χθες κάψαμε το σκύλο μας για να ζεσταθούμε. Αν συνεχιστεί το κρύο η μαμά μου είπε οτι θα κάψουμε την αδερφούλα μου, μετά σειρά έχει ο μπαμπάς. Αν μπορείς άφησε ένα από τα ελαφάκια σου για να το ψήσουμε και να το φάμε, ώστε να την γλυτώσει η αδερφούλα μου. Ένας φίλος μου μου είπε πως είσαι ο μόνος  Άγιος που πουλάει τόσο πολύ. Να ξέρεις πως σε αγαπώ πάρα πάρα πολύ και πως όσο δεν με καίνε θα συνεχίζω να σου ζητάω δώρα!!

 Π.Σ

Θεατρική Παράσταση: O Άσχημος και ο Θεατρικός μονόλογος: Θεία Κωμωδία (16 και 17/12)

Διήμερο εκδηλώσεων της αυτόνομης αντιφασιστικής συνέλευσης Κερατσινίου, με θεατρικές παραστάσεις και συζήτηση, στις 16 & 17/12, 7.00μμ, στο πολιτιστικό κέντρο «Μελίνα Μερκούρη», στην Αμφιάλη

http://www.kinimatorama.net/event/34759

Να τρέχεις γεμίζοντας…στην ταχύτητά σου σπάνε κράνη και προσευχές.

Να παίρνεις τις μέρες μου σαν άρρωστες και να τις ορθώνεις, να τις βουτάς στο πιο βαθύ, στον πιο άγνωστο βυθό. Να με κολυμπάς κι ας πνίγομαι.

Μόνο εσύ ίσως πίστεψες πως μπορώ να περπατήσω με τις μύτες στο νερό όλοι άλλοι με φωνάζανε τρελό. Φαντάζαμε σαν εξόριστοι από την στεριά των κανονικών.

Δεν σε φοβάμαι…οδηγούμε στο ίδιο όχημα και κάθε που κουράζεται ο ένας ανταλάσσουμε το τιμόνι και ο άλλος παίρνει τον πιο γλυκό ύπνο. Έτσι σε νοιώθω πιλότο και επιβάτη μαζί.

Κρυφογελάμε στην ιδέα να μην κατέβουμε ποτέ από το όχημά μας μα οι μέρες μας φρενάρουν μας κόβουν πρόστιμο για παράνομη ταχύτητα, για παραβίαση στο φανάρι της δουλειάς.

Κι εσύ άφοβέ μου γλυκαίνεις τις παρανομίες, σηκώνεις τα προσκυνήματά μου, δυναμώνεις τη μουσική στις προσταγές των αστυφυλάκων και απλά αυξάνεις ταχύτητα στο κοντέρ.

»Θα μας φτάσουν» σου φώναζα… Ποτέ ποτέ δε θα μας φτάσουνε όσο κυλάνε αυτές οι ρόδες. Κι αν μας σκάσουν;

Μα δεν πατάνε σε δρόμο…

σα στρατιώτες που χάσαμε το στρατόπεδο

σα βασιλιάδες που αφήσαμε το στέμμα

σα νόθα παιδιά μιας τέχνης που υφαίνει σκοτεινά.

Έτσι μας νοιώθω..

 Π.Σ