Ανάθεση – Απάθεια

Posted: 16 Ιανουαρίου 2014 in Σκέψεις-Κείμενα

 Θα μπορούσαμε να σταθούμε σε δύο θεμελιακά στοιχεία που συνθέτουν την απάθεια (πολιτική – κοινωνική) της ανθρώπινης κοινωνίας και κατ’ επέκταση οδηγούν στην ανάθεση.

  • Στις παραγωγικές – οικονομικές σχέσεις (η επίδραση αυτών των σχέσεων δημιουργεί τον επονομαζόμενο <<μικρόκοσμο>>, την πλήρης εξατομίκευση, την προσωπική επιτυχία βασιζόμένη κυρίως στον υλισμό. Οι οικονομικές σχέσεις δεν περιορίζονται μόνο στην ανταλλαγή μέσω του χρήματος, εμπεριέχει την κουλτούρα της υποχρωτικής ανταλλαγής, του δουναι – λαβειν. π.χ η σχέση γονέα – παιδί (σε φροντίζει, σε ταίζει, σε σπουδάζει με την προοπτική να γίνεις λαμπρός επιστήμονας! να εκπληρώσεις τα προσωπικά οράματα του γονέα).

  • Τρομοκρατία – φόβος. Κατασκευασμένοι φόβοι από μικρή ηλικία διοχετεύονται στο άτομο. Από τη στιγμή που γεννιέται μαθαίνεις τι απαγορεύεται και τι είναι κοινωνικά επιτρεπτό. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από τις κυρίαρχες κοινωνικές δομές (σχολείο, οικογένεια, στρατός, θρησκεία).

  Η κυρίαρχη εξουσία, λοιπόν έρχεται να κατασκευάσει και να θρέψει μέσα από αυτές τις δομές τον φόβο και τον ηθικό κώδικα ώστε να πυροδοτήσει στο άτομο το στοιχείο της παθητικότητας πάνω σε ζωτικά θέματα της ζωής του. Εξαλείφει στο άτομο την πολλαπλότητα των προσωπικών επιλογών. Εξαναγκάζει το άτομο μέσα από αυτές τις δομές να αναλαμβάνει το ρόλο του, που μέσα σ’ αυτόν εμπεριέχονται πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ακόμα και στην περίπτωση που ένα άτομο θα παρεκλίνει από το ρόλο του, ο ηθικός κώδικας που του έχει εμφυτευτεί θα έρθει να αναχαιτίσει οποιαδήποτε ανάγκη του. π.χ ένας άνθρωπος υπάκουος στον ηθικό κοινωνικό-θρησκευτικό κώδικα ακόμα και αν πεθαίνει της πείνας και δίπλα του υπάρχουν τεράστια καταστήματα τροφίμων δεν θα <<κλέψει>> γιατί το θεωρεί αμαρτία.

Τέλος, η έλλειψη πάθους για την πολιτική ζωή, την αυτονομία (ατομική-συλλογική), η έλλειψη πάθους να ασχοληθεί κανείς με τα κοινά, να καθορίσει ο ίδιος την πραγματικότητά του, θρέφεται από υποκατάστατα που αποκτούν δομικά κοινωνικά χαρακτηριστικά (καταναλωτισμός, θρησκεία, προσήλωση σε κόμματα, εμπορικός αθλητισμός). Κατασκευάζεται στο άτομο η ψευδαίσθηση της ενεργής συμμετοχής, και γίνεται δημιουργός εκχυδαΪσμένων σχέσεων. Όλα αυτά οδηγούν στο στραγγάλισμα της ανθρώπινης ανάγκης να γίνει διαμορφωτής της ίδιας του της ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s