Χρώμα

Posted: 4 Φεβρουαρίου 2014 in Σκέψεις-Κείμενα

Τα βήματα σου

κοίταζες αφηρημένα

Σε εντόπισα στον χρόνο μου και ένοιωσα τη ράχη μου σαν ξύλινο πάτωμα που περπατάνε πάνω γίγαντες.

Χτενιζόσουν προσπαθώντας να ισιώσεις το στρεβλό των μαλλιών σου

πάντα αυτή η κίνηση σηματοδοτούσε το πέρασμα στην ασχήμια της καθημερινότητας

σαν το άγαλμα που λησμόνησε την ακινησία του

νόμιζες πως όλοι άνθρωποι διακρίνουν την ομορφιά της κίνησής σου

έχω την αίσθηση πως όταν τεντώνεσαι θα ραγίσεις

πως το σώμα σου θα διαιρεθεί

και θα μοιραστεί για την επιβίωση

των θλιμμένων, άτυχων εραστών

και σηκώνεις τα βλέφαρα

η μοιρασιά της αναμενόμενης ουτοπίας

αλλάζεις τα χρώματα μου, τα τόσο σκούρα

τα κάνεις διάφανα.

Π.Σ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s