Αρχείο για Οκτώβριος, 2014

Κάθισα στο παγκάκι να απολαύσω μια γευστική πανδαισία. Δίπλα μου μια 80χρονη παρουσία έτοιμη να χαιρετήσει την ανθρωπότητα. »Η ματιά μου ταξίδεψε ως εκεί και σίγουρα δεν ήταν ολοκληρωμένη απόλαυση με την έννοια του »χρόνε σταμάτα, θα κάνω μια στάση εδώ». Δε ξέρω αν ο χρόνος εμπέριέχει σοφία στην αρμονία και στο ρυθμό του, δεν μπορώ να το ξέρω γιατί ούτως η άλλως έχει τεμαχιστεί και ακρωτηριαστεί με τον πιο βάναυσο τρόπο.» είπε, μάλλον παραμιλώντας, ο γέροντας. »Τι εννοείς γέροντα;» τον ρώτησα γλείφοντας ένα παγωτό. »Όταν για παράδειγμα χεζεις, όσο πιο γρήγορα γίνεται και έπειτα τρέχεις να ντυθείς για να προλάβεις μια από τις άπειρες ηλίθιες ευθύνες σου αντί απλά να απολαύσεις την λειτουργική προσφορά του σώματος σου, αυτό αποτελεί βιασμό πάνω στο χρόνο.» »χαχαχαχα ωραίο..» είχα πεθάνει στο γέλιο ενώ εκείνος κοίταζε με μάτια πεσσιμιστικά το υπερπέραν, λες και κάθε χέσιμο του ήταν αποτυχημένο. »Δηλαδή πώς θες να χέζεις απολαυστικά όταν κάθε μέρα βαράνε οι ανάγκες το συνειδησιακό μας ξυπνητήρι;» τον ρώτησα αιφνίδια για να βάλω τέλος στο μακάβριο βλέμμα του. Χωρίς να κουνήσει το ετοιμόροπο κεφάλι του προφέρει: »Συνειδησιακό ξυπνητήρι το αποκαλείς εσύ αυτό;! Δεν πρόλαβα να ηρεμήσω τις ώρες που τα κοπάδια γύρω μου έτρεχαν πανικόβλητα να σωθούν από το ίδιο τους το κυνηγητό». »Ας μιλήσουμε με γλώσσα κατανοητή γέροντα…άσε τους υπαινιγμούς». είπα και πέταξα το παγωτό στον τενεκέ. » Ο άνθρωπος ξεκινάει τη ζωή του σαν πέτρα και καταλήγει άμμος. Αυτό προσφέρει μια οργανωμένη σύγχρονη κοινωνία.» »Δε θα θέλες να ξαναγυρίσεις στη γη αν πέθαινες;». Πάντα μ’ άρεσε αυτή η ερώτηση!! »Υπό όρους, υπό πολλούς όρους. Η αλήθεια είναι πως ναι..Θα μ’ άρεσε να ξαναέχω σώμα για να φωλιάζω το συναίσθημα και τις σκέψεις μου. Θα θέλα όμως να χω περισσότερο αυτοέλεγχο πάνω του.» είπε και έστριψε το κεφάλι δεξιά σαν να περίμενε κάποιον. »Το σώμα κάθε ανθρώπου έχει μια ιστορία πάνω του. Συνήθως μέσα στο χρόνο μεταλλάσεται σε πανοπλία, σε όπλο, σε ερωτικό αντικείμενο, σε γρανάζι, σε μια γέφυρα προς το άπειρο, σε έναν ίσιο δρόμο με άσφαλτο την ηδονή…αλλά συνήθως η μορφή του ετεροπροσαρμόζεται από τιποτένιους παράγοντες.» Τον κοίταζα και περίμενα και κάτι ακόμα, κάτι να με λυτρώσει, δεν ξέρω τι ακριβώς. »Συνέχισε», είπα. »Κουράστηκα, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα κάτι. Απλά επαληθεύω ότι κατέχω γνώση μιας κατάστασης αρκετά σύνθετης και πεισματικά της αρνούμαι το ψέμα. Ας φύγω επιτέλους από τη γη. Μου φαίνεται σαν μια μαθητική τάξη που περιμένω να χτυπήσει το κουδούνι και ασφυκτιώ. Σκανταλιές έκανα αρκετές για να περάσει η ώρα, αντιμίλησα στον καθηγητή, του άστραψα και ένα χαστούκι σε κάποια στιγμή, παρότρυνα και τους γύρω μου να κάνουμε κοπάνα,οι περισσότεροι δείλιαζαν και κοίταζαν τον νεκρικό πίνακα με κιμωλία φθαρμένο. Παρόλα αυτά πάντα εγκλωβισμένος μέσα στην γαμημένη τάξη να κοιτάζω από το παράθυρο. Να ονειρεύομαι τι θα κάνω όταν βγω έξω, να αναμένω τη στιγμή που θα συναντήσω τα μάτια της καλής μου που βρίσκεται σε μια διπλανή τάξη. Τελικά δε ξέρω κι αν υπήρξε διπλανή τάξη…!» Σηκώθηκε, »Φεύγω, σε λίγο νοιώθω πως θα χτυπήσει το κουδούνι. Ανυπομονώ να δω πως είναι το προαύλιο.»

Π.Σ

Advertisements