Αστραφτερός Κόσμος

Posted: 26 Μαρτίου 2015 in Σκέψεις-Κείμενα

vakbowl3-thumb-largeΕδώ και κάμποσο καιρό κατοικώ στον πελώριο, γυάλινο, στρογγυλό κόσμο. Μερικές φορές όπως σηκώνομαι από το γυάλινο κρεβάτι χτυπάω το κεφάλι μου στο γυάλινο προσκεφάλι. Σηκώνω με προσοχή το γυάλινο σεντόνι μου και το τοποθετώ με ευλάβεια στην άκρη. Τεντώνομαι με συστολή και παίρνω το γυάλινο πρωινό μου. Πεντανόστιμα μικρά κομμάτια γυαλιού με νερό. Καταβροχθίζω κάμποσα. Ανάβω το γυάλινο τσιγάρο μου σε οριζόντια στάση. Ντύνομαι γρήγορα χωρίς λόγο. Βγαίνω έξω. Περπατώ στον γυάλινο δρόμο που καθρεφτίζει το κάτω μέρος του σαγονιού μου. Έχω αντίληψη του μεγέθους μου. Μικρός. Φτάνω ως ένα σημείο. Δεν μπορώ παραπέρα. Ακουμπάω τα χέρια μου στην τεράστια γυάλα και ατενίζω το έξω. Προσπαθώ να καταλάβω τι υπάρχει. Η εικόνα που βλέπω είναι ακατάληπτη. Δεν ξεχωρίζω επιφάνειες, μορφές και όγκους. Μόνο μερικά χρώματα. Χρώματα διαφορετικά του διάφανου. Αυτή η όψη με συγκινεί. Με κάνει να χτυπάω υπόκωφα το γυαλί που με περιβάλλει. Φαντασιώνομαι πως μ’ ένα ανεπαίσθητο χτύπημα του δαχτύλου μου θρυμματίζεται. Παίρνω μια γυάλινη, αστρφτερή εφημερίδα. Διαβάζω. Τα γράμματα μοιάζουν να αιωρούνται. Νέα απ’ όλο τον γυάλινο κόσμο. Την πετάω σε γυάλινο κάδο. Μια γάτα βουτάει μέσα στον κάδο και βγαίνει ακαριαία ενας άνθωπος με γυαλιά στο στόμα του. Κοιτάω στην τσέπη μου να δω τι υπάρχει. Βγάζω το γυάλινο μαντήλι μου. Έχει σχήμα ρόμβου. Σκουπίζω τη μύτη μου. Ματώνει. Επιστροφή στο γυάλινο σπίτι μου. Χαιρετώ τον γείτονά μου. Εκείνος απαντά κρυμμένος στο τεράστιο, γυάλινο σπίτι του, μέσα από τις γυάλινες κουρτίνες μ’ ένα νεύμα. Τρώω θρύψαλα για μεσημεριανό. Άνοστα αλλά χορταστικά. Ξεδιψάω με γυαλιά σε σχημά τριγώνων. Αρχίζω χορεύω κι ονειρεύομαι πως δημιουργώ ρωγμές στον τεράστιο γυάλινο τρούλο που με σκεπάζει. Κατεδαφίζομαι λόγω κούρασης. Αγγίζω το γυάλινο, ψυχρό πάτωμα με τις παλάμες μου. Αστράφτει από καθαριότητα. Αψεγάδιαστο. Κοιτάω μέσα του και βλέπω την ανύπαρκτη προοπτική. Σηκώνομαι και στρέφομαι προς τον τοίχο. Προσπαθώ με κραυγές να του απαντήσω, να του ορίσω τη μορφή. Ύστερα πίεσα το πρόσωπό μου πάνω του. Ήθελα να απορροφηθώ μέσα του και να σταλάξω τον παλμό της καρδιάς μου μήπως τον θρυμματίσω. Το έφτυσα. Έφυγα. Σκοτείνιασε ο γυάλινος ουρανός μου. Σκεπάστηκα προσεχτικά. Το γυάλινο σεντόνι μέχρι το λαιμό. Ο ύπνος απόμεινε το μοναδικό μονοπάτι ελευθερίας μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s