Με αφορμή την παράσταση »Η ισορροπία του Νας»

Posted: 5 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις-Κείμενα

Με αφορμή τα γεγονότα στο εθνικό θέατρο για την παράσταση »Η ισορροπία του Νας», εγείρονται πάλι ένα σωρό ερωτήματα, πολιτικού και κοινωνικού χαρακτήρα. Πέρα από τις θεαματικές τοποθετήσεις , δηλώσεις, εικόνες και συσχετισμούς, ύπαρχει ένα θεμελιακό ζήτημα για το κατά πόσο μέσα σε μια τέτοια δομή, όπως είναι το εθνικό θέατρο, μπορεί να υπάρξει ελεύθερη διάδοση ιδεών και έκφρασης. Πόσο μάλλον όταν μια δομή είναι υπό κηδεμονία, με ενσωματωμένα χαρακτηριστικά του κράτους. Πόσο μπορεί να σηκώσει το κεφάλι και να λειτουργήσει ως αυτόνομη και ελευθεριακή δομή; Οι αντιφάσεις γίνονται κάπως διακριτές. Είναι κομμάτι του ψηφιδωτού, του μεγαλυτερου αντιφατικου όρου »δημοκρατία». Το εθνικό θέατρο είναι μέρος όλου αυτού του συστήματος και γεγονότα όπως αυτό που συνέβη με την παράσταση »Η ισορροπία του Νας» αντανακλά την εξουσιαστική δομή του και την δήθεν ελεύθερη και αυτάρκη λειτουργία του. Το ερώτημα είναι πως γίνεται να υπάρξει μια δημιουργική δράση που να εκφράζει την άρνηση των ανθρώπων στην καταπίεση και την καλλιέργια μιας ελεύθερης κοινωνίας με τις ευλογίες ενός αιμοσταγούς κράτους; Αυτό φυσικά το ερώτημα μπορεί να διαχυθεί σ΄όλα τα πεδία όπως είναι η παιδεία, η εργασία ή οποιοσδήποτε κοινωνικός αγώνας.

Αν περιορίσουμε το θέμα στη σχέση κράτους – τέχνη, είναι ιστορικά εμφανές και έχουν επιτευχθεί πολλές έρευνες πως από τη αρχαία ελλάδα εως τον καπιταλιστικό κόσμο του 21ου αιώνα, η εξουσία χρησιμοποιεί την τέχνη ως εργαλείο στα χέρια της και της μεταδίδει τις δομές και το μηχανισμό της. Έχουμε παρατηρήσει κατα καιρούς πως τα εθνικά θέατρα ανά τον κόσμο ανεβάζουν έργα που θίγουν, καυτηριάζουν ζητήματα εξουσίας, εμπορρεύματος, ρατσισμού. Κι εδώ δεν πρόκειται απλώς για μια υποκρισία του κράτους μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, εδώ η ίδια η <<τέχνη>> δρομολογείται στο ρόλο του να εξαγνίσει, να εξευγενίσει τον εαυτό του κράτους στα μάτια του κόσμου, οικοιοποιούμενο όρους αντίθετους προς αυτό και ανασυνθέτωντας την φαινομενική ταυτότητά του καλυμμένη με το μανδύα του θεάματος. Το αν ο μηχανισμός του κράτους θα δώσει την συγκατάθεση του σ’ ένα θεατρικό έργο ποικίλει ανάλογα με τη (πολιτική και κοινωνική) σκοποιμότητα της εκάστοτε περιόδου. Περιπτώσεις όπως το κόψιμο της εκπομπής «Αντιδραστήριο» στην ΕΡΤ3, που πρόβαλε το ζήτημα των μεταλλείων στις σκουριές και τη δράση των κινημάτων ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, την υπόθεση της δασκάλας (Ε’ δημοτικού) σε δημόσιο σχολείο επειδή μοίρασε σε φωτοτυπίες το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκη »Κεμάλ» δεχόμενη τα πυρά της διευθύντριας και την κατηγορία για »ισλαμική προπαγάνδα», καταμαρτυρούν τον ασφυκτικό και ελεγκτικό μηχανισμό αυτών των δομών.

Από εμάς τους ίδιους εξαρτάται η γέννηση των επιθυμιών μας για ανατροπές, μαθαίνοντας από το παρελθόν και την ακινησία που μας κληρονομείται, τραβώντας το σε μια σπειροειδή μορφή εξέλιξης που οι κινήσεις μας θα μοιάζουν πια ζωντανές. Η συντήρηση αυτών των δομών που μας περιχαρακώνουν θα δημιουργούν πάντα τις αναπόδραστες γραμμές της ανελευθερίας μας.

Π.Σ.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s