Είμαστε οι ζωγραφιές σας.
Οι κακότεχνες ζωγραφιές σας.
Οι ζωγραφιές που ορίστηκαν από τα πινέλα σας.
Φιγούρες που ζηλεύουν οι ικέτες βασιλιάδων.
Έργο τέχνης που αυτοκρίνεται για τη μορφή που του έδωσε ένα ξένο χέρι.
Ήσυχα και θλιβερά παίρνουμε τη θέση μας στον καμβά μέχρι να λιώσει το μολυβένιο χρώμα μας.
Σε θαυμάζουν, σε σαρκάζουν και καγχάζουν σε εκθέτουν και γελάνε αγάπη μου σε αποχαιρετούνε πριν το άπειρο με γέλιο κακογερασμέμης βασίλισσας.
Με λόγια αποφάγια, μας μνημονεύουνε
μας δίνουν νέα μορφή με πιο άχρωμα πινέλα μας συνθέτουν και μας χωράνε σε μικρότερο πλαίσιο.
Αυτοί που θελήσαν να πετάξουνε χρώμα στον αφιλόξενο καμβά θα σβηστούν, θα τρυπηθούν με ένα διαβήτη.
Αυτοί θέλησαν να χωρέσουν φιγούρες που κινούνται με ευκολία και χάρη που πετάνε σπίθες σε ακινησία.
Αυτοί που φώναξαν βουβά η ζωή μου, η δική μου ζωή δεν έχει χώρο εδώ.
Αυτοί που χαρτογραφήσανε ασυρμάτιστο κόσμο.
Διαμελίστηκαν με αιματηρό πινέλο.
Π.Σ.

Η Έκφραση ως μέσο

Posted: 24 Νοεμβρίου 2016 in Σκέψεις-Κείμενα

Το παρόν κείμενο αποτελεί μια απόπειρα αποτύπωσης κάποιων σκέψεων και βιωματικών εμπειριών για την τέχνη.
Οποιαδήποτε μορφή τέχνης- έκφρασης συναντήσει κανείς μπορεί να εντοπίσει τη χαρά της δημιουργικότητας και του εκφραστικού αποτυπώματος του ατόμου ή των ατόμων που τη συντελούν. Από τη ζωγραφική μέχρι τη μαγειρική, η εξωτερίκευση εσωτερικών κόσμων, που πιθανώς δε γνωρίζουμε καν, αναδύονται. Η έκφραση των πιο μυστικών πεδίων, η παλίρροια που φέρει ο καθένας μέσα του, ζητά τον χώρο της σε οποιαδήποτε μορφή. Από τον πηλό μέχρι μια νότα, αυτό το «κύμα» βρίσκει αναπνοή σε μια μορφή. Οι πιο μεγάλοι φόβοι, οι πιο άγνωστες μνήμες μας, αυτό το ανείπωτο που δεν εγκλωβίζεται σε διαλέκτους και σε γλωσσολογικά σημεία στίξης, αναζητούν το σκάλισμα, την ανάπλαση, τη μεταμόρφωση και τη διοχέτευση τους. Θεωρώ πως η τέχνη παρέχει και προσφέρει το στοιχείο της ενθύμησης. Μια ενθύμηση που οδηγεί στην αυτοσύσταση, με νέους όρους, και στην αλληλοσύσταση, εξίσου με άλλους όρους. Μια μυστική λειτουργία που αντιλαμβάνεται με ιδιόμορφους κώδικες την πραγματικότητα και καίει τις άμυνες του ατόμου από την κανονικότητα των κοινωνιών παλεύοντας να εναρμονίσει μορφή και περιεχόμενο. Να γεννήσει τη συνθήκη του μη βιώσιμου.
Το κίνητρο της δημιουργίας, όταν δεν εφορμά από την επιδειξιομανία ή την απόκτηση υλικού κέρδους, έχει άγνωστη πηγή, αποτελεί παρόρμηση που έχει ρίζες ακαθόριστες. Η ανάγκη της τέχνης δε βρίσκεται στην απόκτηση μιας αλήθειας αλλά στην συμφιλίωση του ανθρώπου με τον μη εγκλωβισμό της. Ειναι προστάδιο ή και τόπος υπαρξιακής σύνθεσης ενός ατόμου.

Π.Σ

%ce%ba2

Εικόνα  —  Posted: 18 Οκτωβρίου 2016 in ΚΟΡΙΟΛΑΝόΣ

%cf%86%cf%81%ce%b5

Εικόνα  —  Posted: 14 Οκτωβρίου 2016 in ΚΟΡΙΟΛΑΝόΣ

14593165_10209870849383134_224052438_n

O Κοριολανός επιστρέφει στο θεατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή, Αθήνα)

από 4/11 και κάθε Παρασκευή του Νοέμβρη στις 21:00

 14536876_1826535864250767_1999282667_o-1-png

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός: http://www.embros.gr

Game over

Posted: 25 Ιουλίου 2016 in Σκέψεις-Κείμενα

Το ξυπνητήρι χτυπάει επίμονα σε ένα διαπεραστικό τόνο. Εντάξει, πειστικά, δεν μπορώ να πώ. Σηκώνομαι γρήγορα-γρήγορα απο το κρεβάτι μου και παίρνω το δυναμωτικό μου breakfast. Καφέ σε κανάτα. Έχει και ζάχαρη. Η κανάτα είναι απο την προίκα μου. Μην τη σπάσω, θα φωνάζει η μαμά.
Έχω πολύ τρέξιμο και κυνήγι σήμερα. Απ’ όσο θυμάμαι το ίδιο και χθές και προχθές και πρωτύτερα, και αν θυμάμαι καλά, και αύριο και μεθαύριο και αργότερα. Δεν έχω παράπονο. Είναι μια ενασχόληση που διδάχθηκα καλά στην οικογενειακή εστία, καθώς και στα τραπεζοκαθίσματα ενός ιδρύματος που λέγεται σχολείο.
Σήμερα θα ξεκινήσω το κυνήγι περιφεριακά, προσπαθώντας να μην αποκλειστώ, για να καταλήξω στο κέντρο του λαβύρινθου. Σ’ όλη αυτή τη διαδρομή είναι γνωστό ότι κρύβονται κάτι μικρομέγαλα αφεντικούλια, σκοπός είναι να τα ξετρυπώσω απο τις φωλίτσες τους. Η βαθμολογία είναι ζωτικής σημασίας, κάθε ένα που ανακαλύπτω μου δίνει πόντους. Όσο περισσότεροι πόντοι τόσο καλύτερα, γιατί κάποια στιγμή θ’ αλλάξω πίστα. Δεν θυμάμαι, αλλα νομίζω πώς ακόμη δεν τα έχω καταφέρει.
Κάποιες φορές είχα πάρει bonus φρουτάκι, όχι μπανάνα, γιατί παχαίνει και δε θέλω ν’ αποκλειστώ. Μια φορά το bonus ήταν ένα αγοράκι ντυμένο ναυτάκι που με κυνηγούσε με φωνή σειρήνα να μου δώσει να ΄φαω σπανάκι. Δεν θυμάμαι αν έπραξα σωστά, αλλά πάτησα escape.
Βγαίνω λοιπόν τρέχοντας έξω απ’ το σπίτι μου με μεγάλη χαρά. Τρέχω-τρέχω, πηδάω κάτι εμπόδια στο δρόμο μου, κουτάκια αναψυκτικών, λακουβίτσες, προφυλακτικά, γατάκια, διαφημιστικά supermarkets, κουτσουλίτες, άστεγους, και ούπς! Νά, το πρώτο αφεντικούλι! Λίγο μικρό μου φαίνεται αλλα γλούπ! Δεν κάθεται φρόνιμο. Τί; 50 πόντους; Άισχος! Τόσο λίγους βαθμούλιδες. Συνεχίζω… Α, να και το επόμενο, και το επόμενο, κι ένα ακόμη, και τούτο κι εκείνο και το άλλο και, και, και σύνολο 480 πόντοι. Απ’ όσο θυμάμαι το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε καλό ούτε άσχημο. Game Over για σήμερα. Τουλάχιστον πήρα κι ένα bonus. Ένα μεταλλαγμένο σπόρο. δεν θυμάμαι όμως πώς να το χρησιμοποιήσω.

Τ.Π.

13823380_1794899340747753_845151233_n.png